پوزه خرگوشی

پوزه خرگوشی :

از این خانواده تاکنون تنها چهار گونه شناسایی شده که همه جزء ماهی های بسیار خوب آکواریومی به حساب می آیند.خفاش ماهی ها بسیار مقاوم هستند و برای تغذیه ی آن ها می توان از انواع مختلف مواد غذایی استفاده نمود.این ماهی ها که به هیچ وجه خجول نیستند دارای شکل زیبایی هستند و یک نوع از آن ها به نام خفاش ماهی باله بلند دارای طرح و رنگ بندی بسیار زیبایی است. 

کلا این ماهی -ماهی نجیب زیبا صلح جو و با وقاری میباشد که شاید شما هم برای همین لقبش را سلطان قلب ها نامیدید.

نکته مهم درباره این ماهی زیبا اینه که به آبی با کیفیت خوب تقریبا همانند پارامترهای آب دی****** ماهین و کلا به جای نسبتا بزرگی برای رشدشون احتیاج دارن میتوانند تا اندازه های بسیار بزرگی برسند حتی ته 1 متر من 50 cm تو پلاسکو دیدم که برای خودش هیولای میشه و مثل 1 بولدوزر شن ها رو تو دهنش میمکه و بیرون میده ولی رشد نسبتا کندی داره شاید سالی به 5 cm در صورت بهترین شرایط برسه به آبی با شرایط خنک تر نسبت به ماهی های دیگه احتیاج داره دمای آب مثل ماهیان گلدفیش رو میپسنده تو دمای بالا هم تحمل میاره ولی زیاد سر حال به نظر نمیرسه دارای رفتار اجتماعی خوبی و با پوزه خرگوشی های دیگه هم سر حالتر به نظر میرسد و هم رشد بهتری داره با ماهی های آرام وصلحجو نگاهداریش نمای بعضی از دوستای من با سیلور شارک که نگهش داشتن منجر به مرگ این ماهی شده چند روز اول که خریدیش ممکن 1کمی خجالتی باشه و غذا نخوره که بمرور زمان به شرایطش خو میگیره با دیسكس ماهیان و انجل ها بخوبی سازگاری داره در مورد غذاشم دارای رژیم غذایی همه چیز خوار است و در وعده های غذاییش غذاهای گیاهای رو فراموش نکنید جلبک ها بهشون رشد خوبی میدن از غذا های ورقه ای هم میخورند عاشق کر م خونی هستند بعضی از دوستان با دست بهش غذا میدنند
تزئینات تانکشونم مثل دیسكس ماهیان میباشه که معمولا به جایی برای پنهان شدن نیاز ندارنند خوش عمرند یعنی بالای 20 سالم عمرشون گذارش شده جزو ماهیان در حال انقراضند متاسفانه و در دنیا دارای قیمت فروش بالایی میباشند کلا در ایران به نام پوزه خرگوشی معروفند اما نامهای مهمترش در جاهای دیگر از قرار شارک باله بلند و خفاش ماهی آب شیرین هستش که خفاش ماهی آب شیرین به نظر من بهش بیشتر میاد باد گذشت سن از رنگ نوارهای روی بدن این ماهی کاسته میشود
دارای رنگ راه راه با خطوط سفید و گاهی یفید آلبیانویی میباشنند که بسیار کمیاب است.

تکثیرشون در آکواریوم ها بسیار مشکل است.

آموزش شیوه پرورش میگو

آموزش شیوه پرورش میگو

گونه‌های میگوی آب شیرین جنس Macrobrachium در سراسر مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان پراکنده‌اند. این گونه‌ها در اغلب آبهای شیرین داخلی شامل دریاچه‌ها ، رودخانــه‌ها، باتلاقها ، نهرهای آبیاری ، کانالها و استخرها یافت می‌شوند. اغلب گونه‌ها در مراحل نخستین چرخه زندگیشان به آب لب شور نیاز دارند و بنا بر این در آبهایی یافت می‌شوند که مستقیم یا غیر مستقیم به دریا می‌پیوندند، هر چند بعضی از آنها چرخه زندگیشان را در دریاچه‌های داخلی آب شور یا آب شیرین کامل می‌کنند. بعضی از گونه‌ها ، رودخانه‌هایی با آب شفاف را ترجیح می‌دهند، در حالی که بعضی دیگر در آبهای بسیار گل آلود یافت می‌شوند.

چرخه زندگی

برای رشد ، تمام میگوهای آب شیرین مانند سایر سخت‌ پوستان بطور منظم اسکلت خارجی یا پوسته خود را می‌اندازند. این فرآیند به پوست اندازی موسوم است و با افزایش ناگهانی در اندازه و وزن همراه است. چهار شکل مشخص در چرخه زندگی میگوی آب شیرین وجود دارد: تخم ، لارو ، پست لارو ، و بالغ. این جانوران همه چیز خوارند و جیره غذایی آنها در نهایت شامل حشرات آبزی و لاروهایشان ، جلبکها ، دانه گیاهان ، حبوبات ، بذر و گیاهان ، میوه‌ها ، نرم‌تنان ریز و سخت پوستان ، گوشت ماهی و پس مانده‌های ماهی و سایر جانوران است. به علاوه ممکن است همجنس خوار باشند.

عملیات پرورشی
▪ مدیریت استخر

گیاهان امتداد دیواره‌های استخر ، فرسایش آنها را به حداقل می‌رسانند و زیر خط آب نیز غذا و زیستگاهی برای میگوها فراهم می‌کنند. به هر حال باید توجه داشت که رشد آنها نباید چنان زیاد شود که با برداشت کردن تداخل بوجود آید. از رشد گیاهان ریشه‌دار آبزی و جلبکهای کف‌زی نیز باید با اعمال مدیریتی جلوگیری کرد. استخرهای تازه باید آهک پاشی شوند. در عمل ، کاربرد استاندارد ۱۰۰۰Kg/ha سنگ آهک کشاورزی هر بار پس از تخلیه استخر پرورش میگوی آب شیرین توصیه می‌شود. پس از آهک دهی استخرها بیش از میگودار کردن آنها پر می‌شوند.
کود دهی در کشت میگوی آب شیرین به ندرت لازم می‌شود. در هر حال استخرهای ساخته شده در خاکهای شنی-رسی ممکن است نیاز به کوددهی داشته باشند. اجرا کننده باید در طی مدت پرورش ، مراقب خوب نگه داشتن استخرها باشد. برای جلوگیری از فرسایش دیواره‌ها ، کنترل گیاهان ریشه‌دار آبزی ، تعمیر و نگهداری تجهیزات خروجی و ورودی آب بویژه توریها بـاید مـراقـبت خـاصـی انجام گیرد. گیاهان Elodea و Hydrilla بستر خوبی برای میگوها می‌سازند.

میگودار کردن

پست لاروها را می‌توان بلافاصله پـس از پـر آب شـدن اسـتخرهـا در آنها ریخت . معمولا پست لاروهایی که تنها ۴ - ۱ هفته سن دارند (پس از دگردیسی) برای میگودار کردن استخرها بکار برده می‌شوند که تا زمان برداشت در آن باقی می‌مانند. به محض ورود پست لاروها به کناره استخر باید دقت شود که در پی شناور کردن کیسه‌های انتقال در استخر به مدت ۱۵ دقیقه قبل از خالی کردن آنها در آب به درجه حرارت استخر عادت داده شوند.
اختلاف PH استخر و کیسه انتقال نیز موجب مرگ و میر می‌شود. میزان میگودار کردن استخر به اندازه بازاری مطلوب و مدیریت استخر ، خصوصا روش برداشت ، بستگی دارد. در جاهایی که اندازه مطلوب برای فروش حدود ۷۰ گرم است و بسیاری از استخرها به علت ذخیره آب فصلی دچار محدودیت فصلی در حدود ۸ ماه هستند، پیشنهاد می‌شود میزان میگو ۵ پست لارو در متر مربع (۵۰۰۰/ha) باشد.

تغذیه
▪ نوع تغذیه

کشت تجارتی موفق میگوی آب شیرین به غذای مکمل نیاز دارد. نوع این غذا بسیار متنوع است و مواد زیر را دربر دارد: مواد خام جانوری یا گیاهی ، مخلوطهای غذایی تهیه شده در کنار استخر و غذاهای ترکیبی. در بعضی جاها نیز از برنـج و محـصولات فـرعـی بـرنـج به صـورت مـخلوط با غذاهای دیگر استفاده می‌شود.

▪ مقدار تغذیه

تـوصـیه کلی برای مقدار تغذیه روزانه وجود ندارد زیرا این مقدار بستگی به اندازه و تعداد میگوها در استخر ، کیفیت آب و خاصیت غذا دارد. بهترین رهنمود برای مجریان استخر ، تغذیه تا حد تقاضا است. غذا بطور معمول در اطراف محیط استخر در محلهای کم عمق که منطقه خوبی برای تغذیه است پخش می‌شود. در بعضی از مواقع غذا به منطقه تغذیه در چند متری کناره محدود می‌گردد.
در هر دو مورد مجری استخر می‌تواند ببیند چه مقدار غذا مصرف شده است. اگر هیچ غذایی در روز بعد باقی نماند، مقدار غذا باید افزایش یابد. اگر مقدار زیادی غذا بماند، مقدار آن را باید کاهش داد و یا حتی به مدت یک روز قطع کرد. مقدار اولیه غذای پیشنهادی با استفاده از جیره خشک ، همچون غذای ترکیبی جوجه در یک استخر دارای ۵ عدد در متر مربع باید در حدود ۶/۲۵ Kg/ha در روز باشد.

برداشت

زمان برداشت بستگی به میزان رشد و اندازه بازاری مطلوب و تا حدی تکنیک مدیریت استخر دارد. اصولا در مدیریت استخر میگوی آب شیرین دو روش بسیار رایج وجود دارد. نخست ، تکنیک پرورش دسته‌ای که امکان می‌دهد جانوران تا اندازه بازاری متوسط یا تا هنگام تخلیه استخر به دلایل دیگر (مثلا کمبود آب ، پایین بودن درجه حرارت) رشد کنند، و سپس تمام محصول برداشت می‌شود.
تکنیک دیگر ، پرورش مداوم است به این ترتیب که معمولا یکبار در سال با تراکمی بسیار بیشتر از پرورش دسته‌ای به میگودار کردن استخر می‌پردازند و معمولا پس از ۷ - ۵ ماه بسته به میزان رشد (درجه حرارت) و اندازه قابل فروش محلی ، جانوران با اندازه بازاری بوسیله پره در فواصل زمانی منظم دست‌چین می‌شوند. استخرها را معمولا به طور کامل هر ماه یکبار و یا نصف استخر را ماهی دو بار برای جلوگیری از گل آلودگی تمام استخر پره کشی می‌کنند.

عملیات پس از برداشت

اغلب میگوهای آب شیرین ، در نزدیکی محل پرورش در یخ یا زنده فروخته می‌شوند. میگوها را نیز می‌توان در تانکهای حمل هوادار به مشتریان عرضه کرد. میگوهای آب شیرین خصوصا در معرض صدمات آنزیمی پس از برداشت و مرگ هستند و بعضی پرورش دهندگان میگوها را در آب یخ فرو می‌کنند و آنها را در آب ۶۵ درجه سانتیگراد به مدت ۲۰ - ۱۵ ثانیه نگه می‌دارند تا سفید شوند و سپس آنها را در یخ به فروشگاه حمل می‌کنند.

بیماریها

بیماریها معمولا عامل ثانوی هستند و از نقص بهداشت تانک ، تعویض غیر کافی آب ، کمیت یا کیفیت غذا ، و اکسیژن محلول در شرایط بد ناشی می‌شوند. تک سلولیها شایع‌ترین عامل بیماریهای لارو می‌باشند. عفونتهای قارچی لاروها در مواردی مشاهده شده است اما غالبا در پی بهداشتی‌تر کردن غذا و کاهش تراکم لاروها رفع می‌گردد. فورمالین ۲۰۰ - ۲۵۰ p.p.m روزانه به مدت ۳۰ دقیقه ، عامل موثری برای درمان بیماریهای ناشی از تک سلولیها و قارچهاست.
بیماری صدفی یا لکه‌های سیاه که بدیهی‌ترین بیماریهای پست لارو و میگوهای در اندازه بازاری هستند از تهاجم باکتریهای تجزیه کننده کیتین ناشی می‌شوند و در بعضی از مواقع با قارچها آلوده می‌گردند. تاری یا سفیدی بافتهای عضلانی که غالبا به طرف دم صورت می‌گیرد، احتمال دارد که واکنشی در برابر استرس باشد.

صیادان

صیادی را اصولا سایر گونه‌های آبزی ، پرندگان ، مارها و انسان انجام می‌دهند. استفاده از تورهای با ارتفاع ۶۰ سانتیمتر با چشمه‌های ریز در اطراف استخرها برای جلوگیری از ورود صیادان مشکل‌آفرین به استخرها مفید است. مشکلات ناشی از هیدروزوآ بویژه به هنگام استفاده از منابع آب سطحی نمایان می‌شود. استفاده از مواد شیمیایی نیز برای مبارزه با هیدروزوآ بکار می‌رود. عمده‌ترین صیادان مشکل آفرین مارها و گربه ماهی رودخانه‌ای هستند. خرچنگهای گرد نیز مشکلاتی را بوجود می‌آورند، بویژه از آن‌رو که سوراخهایی در دیواره استخرها ایجاد می‌کنند. البته می‌توان آنها را با قرار دادن تله‌هایی در دیواره استخرها از بین برد

ماهی فرانتوزا

فرانتوزاماهی فرانتوزا یکی از زیباترین در عین حال باهوش و جذابترین ماهی در بین سیکلیدهای آفریقایی بومی دریاچه تانگانیکا میباشد متاسفانه هنوز این ماهی به ایران وارد نشده به امید آن روز
در عین حال به اندازه قابل توجه 30 سانتیمتر برای نرها و 25 سانتیمتر برای مادها میتوانند برسند
دارای نام علمی
Cyphotilapia frontosa میباشند
رژیم غذایی همه چیزخوار با غذاهای پروتئین بالا میبشند

ماهی فرانتوزا بوسیله آقای Boulenger در سال 1906 با نام علمی Paratilapia frontosa و بعدها بخاطر دسته بندی جدید در سال 1920 بوسیله آقای Regan به همین نام علمی معمول یعنی Cyphotilapia frontosa تغیر یافت

Cyphotilapia دارای مشتق بر گرفته از cephalicus به معنی سر و کلمه tilapia که در زبان آفریقای به معنی ماهی میباشد
ماهی فرانتوزا سالها به عنوان گونه تکی در شمالیترین نقطه دریاچه زیبای تانگانیکا شناخته میشد تا اینکه در سال 2003 گونه دیگری به نام علکی Cyphotilapia gibberosa که ساکن بخش نیمه جنوبی دریاچه تانگانیکا میباشد با این گونه همدسته شد

این ماهی در مناطق تقریبا عمیق این دریاچه در حدود 50 متر عمق صید میشود که نکته مهم در هنگام صید این ماهی پروسه کاهش فشار که روشهای مختلفی دارد((مانند غواصان)) باید بر روی این ماهی اعمال شود که در غیر اینصورت با بالا آوردن ماهی به سمت بالا کیسه شنای ماهی بطور غیر عادی عمل کرده و بزرگ میشود و در نهایت منجر به مرگ ماهی فرانتوزا میشود
فرانتوزا یکی از بزرگترین سیکلیدهای دریاچه های صخره ای میباشد و در عین حال دارای حرکات شنای بسیار آرام و نرم حتی در موقع شکار غذای خود میباشند که این مورد برای سیکلید دوستان این رده یک حسن بحساب میاد
هنگام تاریکی هوا وقتی دسته سایپروکرومیسمها به قسمت کف دریاچه برای استراحت و خواب بصورت دسته ای میروند این ماهی که هنوز هوشیار است سایپروکرومیسمهایی را که در دهانش جا شود میخورد
این ماهی غذای محبوب کنگوئیها میباشد
آنالیزهای که بر روی غذاهای باقی مانده از معده ماهیان بالغ طبیعی گرفته شده بیانگر دندانهای گلوئی قوی و کارآمدی برای خردایش غذا میباشد
نکته قابل توجه و جالب سن این ماهی میباشد که دوره زندگیش بالای 25 سال میباشد
در طبیعت نرها به 35 cm و مادها به 28 cm میرسند

نر های این ماهیان معمولا از ماهیان ماده بزرگتر ودارای حباب یا غده سری میباشند کسانیکه با تجربه اند از روی مخرج این ماهیان نیز میتوانند به جنسیت ماهی پی ببرند
این ماهی معولا در وسط و نزدیک به کف آکواریوم به شنا میپردازد
شرایط و پارامترهای تانکی مانند اکثر سیکلیدهای آفریقایی ساکن دریاچه های صخرهای میباشند میباشد با این تفاوت که به تانکی در حدود 560 لیتر به بالا برای رشد و زندگی و غذایی با نسبت پروتئینی بالا نیاز دارد نوع نور وشدت آن برای رشد حباب سر و رنگ این ماهی بسیار مهم میباشد
نسبت نر به ماده این ماهی 1 ماهی نر به 3 ماهی ماده در گروه میباشد
سیکلید بسیار آرامی میباشد اما نباید با ماهیان کوچک بدلیل خورده شدنشان نگهداری شود
معمولا در 3 سالگی به بلوغ کامل خود میرسند



عکس ماهی نر فرانتوزا




دسته جوان ماهی فرانتوزا

ماهی پیرانا

ماهيهای پيرانا به خاطر قدرت تاييد شده شان در بلعيدن حيوانات بزرگ –و حتی انسانها- در زمانی کم شناخته شده هستند.

 اگرچه تا کنون رويدادی از مرگ انسان به وسيله ی اين ماهی ثبت نشده است. بر خـلاف انسانـها پيرانا را برای مصرف غذايـی صيـد می کنند زيرا گوشت پيرانا خوش طعم و مطبوع است.پيرانا معمولا از ماهيهای کوچکتر تغذيه می کند و اين کار اغلب به سادگی با گازگرفتن از فلس يا باله ی آنها صورت می پذيرد. ولی اين ماهيها تحت شرايط معين به خصوص اگر در يک درياچه ی خشک به دام بيافتند به هر نوع حيوان ديگری که اشتباهاً در آب بيافتد حمله خواهند کرد.

 البته فقط چهار يا پنج گونه از مجموع 20 گونه ی پيرانا از اين لحاظ خطرناک هستند.ماهی های پيرانا منطقه هايی از آبهای آمريکای جنوبی را که دارای آبهای تازه است به عنوان محل زندگی انتخاب می کنند، و گونه های گوشتخوار درقالب دسته های بزرگ ماهی به سوی خون و همچنين حرکت در آب جذب می شوند.
بعضی از قبايل هندی ساکن آمريکای جنوبی به طور سنتی از دندانهای پيرانا به عنوان ابزارهای بريدن استفاده می کنند.محل زندگی پيرانای شکم سرخ يک منطقه ی کاملا وسيع در آمريکای جنوبی است و تقريباً در هر شاخه از رودخانه ی آمازون لانه می گزيند.با اين که پيرانا به درنده خويی مشهور است، کودکان هندی بدون هيچ درنگی به درون رودخانه هايی می پرند که پر از پيراناست. زيرا افراد محلی می دانند که پيرانا هيچگاه در رودخانه ای که پر از انواع ماهی های ريز است، به انسان حمله نمی کند. زيرا در آنـجا غذای کافـی برای او وجـود دارد. پيرانـاها فقط در صورتـی خطرناک می شوند که بدون غذای کافی در مردابهای در حال خشک شدن اسير شوند و شديدا به حال گرسنگی بيافتند.با اين همه پيرانا ماهی مهاجم و درنده ای است که بايد با احترام قابل ملاحظه ای در آکواريومها نگه داشته شود زيرا ممکن است با دندانهای غيرعادی خود صاحبان آکواريوم را گاز بگيرد!
با اين همه بسياری از افراد ممکن است علاقه داشته باشند پيرانا را در آکواريومهای شخصی نگه داری کنند. در واقع بايد گفت پيرانا – مخصوصا ماهی بالغ- برای يک آکواريم خانگی مناسب نيست. البته يک گروه از ماهيهای جوان پيرانا را می توان چندين مـاه در يک آکواريـوم 150 ليتری نگهداری کـرد ولی وقتی ماهيـها بالـغ می شوند به طور معنی داری به افزايش فضای زيست احتياج پيدا می کنند.
با اين که ماهيهای پيرانا به طور دسته جمعی زندگی می کنند ولی هر فرد بالغ از اجتماع اين ماهيها به فضای امن کافی برای زندگی نياز دارد. و در صورت محدود شدن فضای زيست آنها يک جريان دور زننده به وجود می آيد به اين صورت که ماهيهای بالغ نسبت به هم عصبانی و متشنج و بسيار پرخاشگر می شوند. و به زودی حملات جدی و شديدی را آغاز می کنند که در پايان فقط ماهيهای قويتر از اين برخوردها جان به در می برند و اين حالت برای ماهی پيرانا به هيچ وجه مناسب نيست زيرا همان طور که گفته شد پيرانا يک ماهی اجتماعی با زندگی دسته جمعی می باشد. به طور متوسط برای هر پيرانای بالغ به اندازه ی 100 ليتر حجم بايد در نظر گرفته شود که اين به معنی 600 ليتر برای شش پيرانای بالغ می باشد.
جنسيت پيرانا قبل از بلوغ از نظر ظاهری قابل تشخيص نيست (هر دو 12 سانتيمتر طول دارند)، ولی در هنگام بلوغ پيرانای نر دارای پوستی تيره تر و پيرانای بالغ دارای شکمی بزرگتر می شود.
ماهيهای پيرانا برخلاف ديگر اعضای خانواده ی خود يعنی کاراسينها، تخمهای خود را نمی خورند بلکه از آنها مراقبت می کنند.
نام «پيرانای شکم سرخ» به دوگونه ی مختلف از ماهی پيرانا اطلاق می شود که عبارتند از: پيگوسنتروس نترری (مربوط به مناطق آمازون و راه آبهای آن)، پيگوسنتروس پيرايا (که يک نمونه ی 57 سانتيمتری از اين جنس بوده و فقط در ريو سان فرانسيسکو يافت می شود).
ساير گونه های بدنامی که اعضای جنس سراسالموس هستند، مثل پيرانا به وحشی بودن معروف نيستند.
يک واقعيت جالب توجه در مورد ماهيهای پيرانا اين است که آنها دندانهای خود را مانند جنس کروکوديل، در طول دوران زندگيشان جايگزين می کنند. البته آنها به جای جايگزين کردن دندانها به طور يکی يکی، کل رديف دندانهايشان را به چهار قسمت تقسيم کرده (يعنی هر رديف به دو قسمت)، و سپس هر يک چهارم از دندانها را که جايگزين کردند نوبت به يک چهارم بعدی می رسد و همين طور تا آخر؛ و اين روند بدان معنی است که در يک زمان حداکثر يکی از چهار قسمت تعيين شده ممکن است بدون دندان باقی بماند. و دندانهای جديد دو روز بعد در جای دندانهای قبلی که افتاده اند، رويش پيدا می کند. علت اين نحو ريختن دندان، شکل خاص استخوان بندی دندانی در پيرانا است که در آن هر دندان در دندانهای اطراف خود قفل می شود. و اين يعنی در بين دندانهای پيرانا درز وجود نداشته و لثه ی آن نيز فقط در قسمت فوقانی دندانها بوده و تا بين دندانها پيش روی نمی کند پس کل رديف دندانها مثل لبه ی يک چاقوی برنده به هم چفت می شوند که اين قابليت به آنها امکان می دهد تکه های بزرگی از گوشت شکار خود را به آسانی پاره کنند. و نيازی به ياد آوری نيست که دندانهای پيرانا به قدری محکم و سخت هستند که می توانند اين لبه ی تيز را تا مدت زيادی حفظ کنند. و در صورت کند شدن آن پيرانا دندانهای خود را همانطور که شرح داده شد، جايگزين می نمايد.
اين ماهيهای قوی دارای بدنی به رنگ نقره ای و طوسی و شکمی به رنگ قرمز هستند و هنگامی که دندانهای تيز و برنده ی خود را نمايش می دهند بسيار تهديدآميز به نظر می رسند. همچنين وقتی در برابر نور خورشيد قرار می گيرند بدن آنها تلألو طلايی رنگی از خود نشان می دهند.
نحوه ی توليدمثل اين ماهيها به اين صورت است که پس از جفتگيری ماهی ماده تخمريزی می کند و ماهی نر وظيفه ی مراقبت از تخمها را بر عهده می گيرد. در طول مدت محافظت از تخمها ماهی نر بسيار پرخاشگر است و به هيچ ماهی ديگری اجازه ی نزديک شدن به توده ی تخمها را نمی دهد.
500 گونه از پيرانا وجود دارد که بيشتر آنها گياهخوار هستند و بيشتر ترجيح می دهند از ميوه به عنوان غذا استفاده نمايند.
در هر حال گونه ی مورد بحث از پيرانا، يک جانور گوشتخوار است و اگر در شرايط سختی از نظر تأمين مواد غذايي قرار گرفته باشد، حتی ممکن است انگشت فردی را هم که با بی احتياطی در آب قرار گرفته است، گاز بگيرد. همين طور در حالت عادی پيرانا به انسان يا هر نوع جانور ديگر که زخمی شده باشد و در آب قرار گرفته باشد نيز حمله ور می شود. به طور مثال اگر يک گاو زخمی از روی يک پل به درون رودخانه ای که پيرانا در آن زيست می کند، پرت شود در حدود 15 دقيقه ی بعد استخوانهای گاو بر روی آب مشاهده می شود. و اين کار معمولاً توسط يک گروه از پيراناهای بالغ قابل انجام است.
در حقيقت به طور قطع ماهی های پيرانا يکی از درنده خوترين ماهی های شناخته شده در نوع خود می باشند. و از اين حيث در آمريکای غربی مشهور می باشند. ولی بر اساس مطالعات برخی محققان بسياری از گونه های پيرانا بی خطر می باشند و تنها گونه ی گوشتخوار اين موجود همان پيرانای شکم سرخ( Serrasalmus Nattereri ) می باشد. بر اساس تحقيقات دانشمندان جمعيتهای وسيع از پيرانای شکم سرخ برای به دست آوردن غذا به آن حمله می کنند، بلکه بايد با نا اميدی اعلام کرد که اين جانوران خود را استتار می کنند و سپس به آرامی به طعمه نزديک می شوند و در موقعـيت مناسب به آن حملـه ور شده و آن را می ربايند. همچنين مطالعات نشان می دهد که پيرانای شکم سرخ ترجيح می دهد از ناحيه ی باله ی دمی يا فلس طعمه –در صورتی که ماهی باشد- تغذيه کند، تا اين که آن را يک جا ببلعد.
يکی از محققان در جريان بررسيهای خود در مورد گستره ی زندگی ماهيهای پيرانا، به جنوب آمريکا سفر می کند و در آنجا در می يابد که شمار کثيری از اين ماهيها در رودخانه های آمريکای جنوبی وجود دارند و تعداد آنها بسيار بيشتر از مقداری است که تصور می شد. همچنين در رودخانه های ونزوئلا و پرو بيشتر گونه های بی خطر اين ماهی يافت می شوند. ولی در آبهای اين مناطق نيز انواع درنده ی اين جانور وجود دارند که ماهيگيران محلی با قرار دادن طعمه هايی از گوشت آنها را شکار می کنند که بايد گفت اين کار به مهارت زيادی احتياج دارد زيرا در صورتی که ماهيهای پيرانـای بزرگـی به طرف طعمه جذب شوند آن گاه خطر خود صياد را نيز تهديد خواهد کرد.
همان طور که می دانيد ماهيها خونسرد هستند و تا کنون به طور تخمينی 20000 گونه ماهی شناخته شده است که بعضی از گونه های آنها تنها محدوده ی کوچکی از تغييـرات محيط زيسـت خود را تحمل می کنند. در ميان ماهيها ماهی پيرانا به خانواده ی کاراسين تعلق داردکه 1100 گونه ديگر علاوه بر پيرانا در اين خانواده قرار دارند و بدين ترتيب اين خانواده بزرگترين گروه از ماهيها را در ميان خانواده های ماهيان ساکن آبهای شيرين، تشکيل می دهد. همه ی ماهيهای خانواده ی کاراسين دارای بدنی رنگی با رنگهای روشن و درخشان هستند. نيز در اين خانواده گونه های گوشتخوار و گياهخوار با هم وجود دارد. و بسياری از گونه ها مثل پيرانای شکم سرخ اجتماعی زندگی می کنند.
از ميان 1100 گونه ماهی موجود در خانواده ی کاراسين در حدود 30 گونه مربوط به پيرانا می شود که در مورد رفتار آنها از لحاظ درنده بودن مبالغه شده است زيرا همان طور که گفته شد فقط گونه های محدودی گوشتخوار بوده و از اين ميان فقط پيرانای شکم سرخ می تواند برای انسان خطرناک باشد. و بوميان آمريکای جنوبی نيز از اين مطلب آگاه بوده و به راحتی در رودخانه هايی که گونه های مختلف پيرانا در آن زندگی می کند، شنا می کنند و حتی گوشت پيرانا يک منبع رايج غذايی برای مردم آن سرزمين به شمار می رود.
پيرانای شکم سـرخ ماننـد ساير ماهيهای گوشتخوار به بوی خون در آب حساس می باشد و در حقيقت مکانيسم جذب اين راهی به سمت طعمه همان احساس بوی خون در آب می باشد و در گونه های بزرگتر اين حساسيت بيشتر نيز می شود. همان طور که گفته شد دندانهای پيرانا برای تکه کردن و بلعيدن طعمه سازش يافته است؛ شکل دندانهای او مثلثی و بسيار تيز است تا جايی که بوميان مناطق آمازون از دندانهای پيراناهای بزرگ برای ساختن نوعی قيچی استفاده می کنند.
پيراناها در طول به ثمر رسيدن تخمهايشان دارای يک رفتار بسيار تهاجمی هستند و به هيچ ماهی ديگری اجازه ی نزديک شدن به قلمرو خود را نمی دهند.
گستره ی انتشار اين ماهی به طور عمده در شمال آمريکای جنوبی است. اين ماهی برای نگهداری در آکواريوم ماهی مناسبی به شمار می رود به شرط آن که اندازه ی آکوايوم با افزايش سن او افزايش يابد و همچنين اين ماهی به کيفيت آب بسيار حساس است و بايستی آب با pH و کيفيت مناسب برای او تهيه کرد (موارد مورد نياز برای نگهداری پيرانا در آکواريوم در جدول مورد نظر آمده است).
پيرانای شکم سرخ بيشتر عمر خود را بی حرکـت می گذراند ولی در صورت نياز می تواند با سرعت غير قابل انتظاری شنا کند.
در حقيقت بايد گفت اين ماهی در مناطق آمريکای جنوبی در جايی که زيستگاه او محسوب می شود، شهرت زيادی به درندگی و خونريزی دارد. اين ماهی به صورت دسته جمعی در آبهای کم عمق زندگی می کند و می تواند به هر موجودی که ممکن است بر حسب اتفاق در رودخانه پرت شود حمله کرده و در مدت زمان خيلی کمی اسکلت او را خالی از گوشت پس بفرستد!
به هر حال توصيه می شود اگر مايل به خريد يک ماهی زيبا و با شکوه برای آکواريوم خود هستيد، قبل از تصميم گيری در مورد خريد پيرانا همه ی اطلاعات لازم در مورد ايم ماهی گوشتخوار را به دست آوريد. زيرا در صورت عدم اطلاع از موراد لازم ممکن است در انتها از خريد اين ماهی نا اميد شويد! البته در ايالتهايی از آمريکا که دارای آب و هوای گرمتری هستند، نگه داری اين ماهی ممنوع است زيرا اين ماهی استوايی است و در آب و هوای گرم تکثير پيدا می کند و با آزاد شدن در رودخانه خطـری برای ديگر شکلهای حيات در يک زيستـگاه مشتـرک محسـوب می شود.
اين ماهيها از نظر رنگ تنوع زيادی دارند و حتی افراد يک گونه نيز با قرار گرفتن در شرايط زيستی مختلف، خصوصيات ظاهری مختلفی از خود نشان می دهند. همچنين اين خصوصيات ظاهری در سنين مختلف نيز برای افراد يگ گونه از پيرانا متفاوت است. چنان که نمونه های جوان دارای بدنی کشيده هستند و پشت بدن آنها در امتداد ستون مهره ها آبی- خاکستری است و دو پهلوی آنها دارای رنگ سبز زيتونی ظريف و زيبايی می باشد و نقاط متعدد نقره ای فلز رنگی نيز بر روی بدن آنها وجود دارد که ظاهر زيبايی به آن می بخشد. اين ماهی در حالت بالغ علاوه بر خصوصيات ياد شده دارای شکم قرمز رنگی نيز می شود که نام او نيز از اين جا گرفته شده است.
پيرانای شکم سرخ در مواقعی که نتواند به قلمرو قابل قبولی برای خود دست پيدا کند و از لحاظ حرکت و انتقال در محدوديت قرار بگيرد رفتار اجتماعی خود را از دست می دهد و به يک ماهی درنده و مهاجم تبديل می شود. و اين حالت به خصوص در آکواريومهايی که فضای کافی برای نگهداری اين ماهی ندارند بيشتر به وجود می آيد و اگر ادامه پيدا کند منجر به اين می شود که ماهيها به يکديگر حمله می کنند و صدمات جدی و غير قابل برگشتی نيز در ناحيه ی باله ی دمی يا بدن به يکديگر وارد می سازند.
در هنگام خريد پيرانا برای آکواريم بايد يک دسته ی جوان که در آن هر ماهی اندازه ی کوچکی داشته باشد، انتخاب شود و نيز بايد دقت کرد که همه ی ماهيها بايد در يک نوبت وارد آکواريوم شوند و پس از جايگزين شدن آنها در آکواريوم نبايد ماهی ديگری از آن گونه به جمع اضافه شود. انتخاب و خريد اين ماهيها به صورت گروهی و قرار دادن آنها در زيستگاهشان در يک زمان به آنها اجازه می دهد که با يکديگر خو گرفته و يک گروه را تشکيل دهند.
ماهيهای پيرانا در آکواريوم خيلی زود در بـرابـر شرايـط نامساعـد واکنش نشـان مـی دهند و در مقابل شوکهای احتمالی ترسيده می شوند. برای فراهم کردن محيطی آرام برای اين ماهی بايد از گياهان آبی مناطق آمازون در آکواريوم قرار داد و به اين ماهی اجازه داد تا قلمرو امنی در ميان اين گياهان برای خود اختيار کند. بهترين و زيباترين حالت اين ماهی را می توان هنگامی مشاهده کرد که نور خورشيد به طور مستقيم به آکواريوم بتابد. در اين حال ماهيهای بالغ در انعکاس نور بسيار زيبا به نظر می رسند و لکه های نقره ای بدن آنها در نور آفتاب می درخشد.
تغذيه ی پيرانای شکم سرخ بايد بنابر طبيعت او انجام گيرد. اين جانور گوشتخوار است و معمولاً از طعمه های زنده مانند کرم خاکی يا ماهی های کوچک ديگر تغذيه می کند. ولی تکه های گوشت گاو يا قلب آن نيز می تواند مورد استفاده قرار بگيرد. در هنگام غذا دادن به پيرانا نبايد دست را داخل آکواريوم کرد.
همچنين شرايط آبی که پيرانا در آن نگه داری می شود بايد به اين شرح باشد؛ اين ماهی فعال به مقدار زيادی اکسيژن محلول در آب نياز دارد و آب نبايد ساکن باشد بلکه بايستی به وسيله ی تجهيزاتی از قبيل فيلترهای نيروی خارجی آب را در آکواريوم در جريان نگه داشت. همين طور آب بايد مقدار کمی اسيدی باشد و pH آب در حدود 4/6 تا 8/6 مناسب است. رنگ اين ماهی در آبهای سخت تغيير چندانی از خود نشان نمی دهد. دمای مناسب برای اين ماهی 75 تا 81 درجه ی فارنهايت است

تکثیر و نگهداری ماهی فایتر

 

---

نگهداری از نوزادان فایتر

 

همانطور که میدانیم،گذراندن مرحله لاروی و تبدیل شدن به بچه ماهی که قابلیت تغذیه فعال را داشته و بتواند از غذاهای آماده موجود در بازار استفاده کند،حساسترین قسمت زندگی ماهیان فایتر و سخت ترین قسمت در تکثیر آن است.
این دوره حدود 15 روز بطول می انجامد و برای اینکه نوزادان بتوانند آن را با موفقیت سپری کنند باید لوازم و شرایط لازم را برایشان فراهم کرد.شاید از مهمترین انها بتوان موارد زیر را به عرض رساند.

1- پیش بینی زمان تفریخ تخمها و تهیه غذای آغازین لاروها :
حدود 4 تا 5 روز (د ر بهار و تابستان و 7 تا 10 روز زودتر در زمستان)قبل از تفریخ تخمها باید به تهیه آب سبز و زرد اقدام کنیم. کاربرد توام این دو نوع آب از اثر بیشتری برخوردار است.البته در صورتیکه امکان تهیه آب زرد موجود نباشد ،تنها آب سبز نیز میتواند به شما کمک کند.درب ظرفی که در آن به تهیه غذای آغازین میپردازید نبندید و بگذارید با هوا در تماس باشد.
البته میتوان به تهیه موجودات ریز متحرک غذایی به روشهای دیگری نیز پرداخت که صحبت در باره آن،مطلب را به درازا میکشاند

برای مشاهده کامل مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید...

تکثیر ماهی فایتر :

برای تکثیر ماهی فیتر موارد زیر قابل ذکر است:
1- انتخاب ماهی مولد :
هر تکثیری نیاز به داشتن مولدین خوب دارد.مولدی که بدنی سالم از نظر خصوصیات فیزیکی داشته(نقص بدنی نداشته باشد)،رنگی براق و زیبا داشته باشد،از سلامت و شادابی کامل برخوردار باشد،درتانکی با ماهیان سالم قرار گرفته باشد،از نظر اندازه بدن ،جفتها با یکدیگر تناسب داشته باشند،پیر نباشد،ترجیحا از جایی خریداری شود که تولید کننده اش به انتخاب وبه گزینی نسل خودش پرداخته باشد و ....

2- تعداد ماهی لازم.
بهتر است برای شروع کار از 2 نر و 3 تا4 مادهاستفاده شود.(احتمال آسیب دیدن ماهیان ماده در دوره تکثیر خصوصا برای افراد نوتجربه بیشتر بوده و ماهیان خریداری شده از بازار نسبت به ماهیان تولیدی خودمان ازتلفات بیشتری برخوردارند ( .

3- عملیات بعد از خرید.
 می توانیم ماده ها را به تانک اجتماعی انتقال داده (با حفظ اصول قرنطینه ماهیان تازه وارد)و نرها را در جایگاه انفرادی قرار دهیم يا نرها و ماده هارا در جايگاههاي انفرادي نگهداريم.
 به ماهیان توجه لازم را کرده و اجازه

برای مشاهده کامل مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید...

ماهی فایتر یا جنگجوی سیامی ، با نام علمی Betta splendens از ماهیان شهره آکواریومی است .  واژه Betta از كلمه محلی waderbetah گرفته شده . گویش درست این کلمه Bet – tah است ولی اشتباها رایج شده که آن را مانند دومین حرف الفبای یونانی , Beta ؛ تلفظ کنند . واژه splendens هم كه نام گونه این ماهی است به معنی درخشان و با شکوه (Glittering , Bright ) است و البته نام عمومی آن ، ماهی جنگجوی سیامی (Siamese fighting fish ) یا ماهی جنگنده یا فایتر (Fighter ) است . سیام (Siam ) نام پیشین تایلند بوده است . همچنین رفتار ویژه پرخاشگرانه این ماهی سبب شده كه آن را جنگجو بنامند .
به طور كلی می توان از تایلند ، ویتنام و كامبوج ( Cambodia ) به عنوان خاستگاه این ماهی نام برد .
تجارت آكواریوم سبب گسترش وسیع ماهی جنگجوی سیامی شده و گزارش های مستندی از معرفی این ماهی به برزیل ، فلوریدا ، هاوایی ، كلمبیا ، جمهوری دمنیكن ، سنگاپور و مالزی دردست است .

در تایلند به نوع دم بلند و اصلاح شده ماهی جنگجوی سیامی ،  Pla Kat Khmer می گویند . از لحاظ مفهومی واژه Pla به معنی ماهی (Fish ) ،  kat به معنی گاز گیرنده ( Biting ) و Khmer به معنی كامبوج (Cambodia ) است . این عبارت نشانگر این است كه نمونه باله بلند و گزینش شده ماهی splendens از كامبوج به سایر نقاط – و دست كم به تایلند – رفته است . و همچنین به گاز گرفتن این ماهی اشاره می کند , رفتاری که گاهی در زمان غذا دادن به ماهی فایتر رخ می دهد .
زیستگاه ماهی جنگجوی سیامی شامل آبهای شیرین راكد ، باتلاقی ، لجن زارها ، آبهای با جریان كند ، زمین های سیلابی ، كانال ها ، مزارع كشت برنج ، رودخانه های كوچك و بزرگ و ... می باشد ولی کمتر کسی است که این ماهیان زیبا را در شیشه ها یا تنگهای کوچک ندیده باشد و در دل به زیبایی آنها آفرین نگفته باشد . نكته مهمی كه در مورد ماهی فایتر وجود دارد

 

ادامه نوشته

ماهی گرین ترو

راسته: Perciform

زیر راسته: Percoidei

خانواده: Cichlidae

دسته :Aequidens

گونه : rivulatus

نام علمی:Aequidens Rivulatus

نام رایج: Green Terror

زیستگاه:امریکای جنوبی

دما :22تا27

ph:بین6.5تا7.5

سهولت درنگه داری:اسان تا متوسط(بسته
به اندازه تانک ومحتویات)

خلق خو :نیمه مهاجم مخصوصا در زمان تخم ریزی

حداکثر اندازه:20cm

حداقل اندازه تانک:250لیتر

تغذیه:دوستدار غذای زنده به خصوص کرم خونی
دوستان در مورد جنسیت اینا نظرتون چیه؟ (لازم به ذکره خودم انتخاب کردم و مغازه دار هم دخالتی نکرد اگر اشتباهی هست ...) اصلا تو این سن معلومه؟؟ اگه آره بهم بگید کدوم یکیشون یا هر دوتاشون چی هستن.

این یکیش:



اینم اون یکیش:


اینم دوتاش با هم. (البته یکیشون کمی دورتره)


البته زیاد داشت. بعضی هاشون هم 1 سانتی از اینا بزرگ تر بودن. ولی من خونده بودم که اونایی که دمشون زرده در آینده خوش رنگ تر میشن. (البته نسبت به دم سفیدا) 

گرین ترورهای موجود در بازا دارا دو رنگ متفاوت در حاشیه باله ها می باشند:

گرین ترور دم سفید(سفید)



و گرین ترور دم قرمز(قرمز )




همچنین گرین ترور های نر در سن بلوغ بر امدگی بر روی سرشان اشکار میشود که به زیبای این ماهی صد چندان افزوده میگردد.

ماهی پولی(اژدر ماهی)

يک ماهي ايده آل براي کسانيکه علاقه به نگهداري از ماهيهاي عجيب و غريب و با ظاهري ترسناک دارن . شکل ظاهري اين ماهي شباهت زيادي به مار داره . در واقع جزو مارهاي اوليه به حساب مياد که هنوز در محيط آب باقي مونده . اين ماهي بازمانده نسل دايناسورهاست که تونسته بخاطر تنفس از شش و آب شش , نسل خودشو حفظ کنه . زادگاه اين ماهي برکه ها و رودخانه هاي کم عمق آفريقاست . اين ماهي در زمان خشکسالي حتا مهاجرت هم ميکنه و از برکه اي به برکه ديگه ميره و ميتونه بيشتر از 8 ساعت در خارج از آب زنده بمونه . در آب کثيف و با اکسيژن کم هم قادر به حيات هست به دليل تنفس ريوي .

 

حالت شيميايي آب نقشي در زندگي اين ماهي نداره ولي بهتره آب کمي اسيدي باشه با pH 5 تا 6 . اين ماهي گوشتخوار هست و از غذاهاي پروتئيني و ماهي هاي ريز تغذيه ميکنه . 2 باله بزرگ اصلي در دو طرف سر داره که هم حکم باله شنا رو دارن و هم پاهاي حيوان به حساب ميان

دندانهاي ريز و تيغ مانندي داره و نحوه غذا خوردنش دقيقن مثل غذا خوردن سوسمارهاست و با بلعيدن غذا رو ميخوره . شکل بدن بسيار جالبه . سر شبيه مارمولک و مار مي مونه و بدن از فلس پوشيده شده و روي بيني هم 2 زائده کوچک ديده ميشه . بينايي ماهي کم هست و از طريق بويايي مکان غذا رو تشخيص ميده . در ايران به اين ماهي " پولي " گفته ميشه و 2 نوع اون رو هم ميفروشن : يک نوع ساده که زمينه بدن طوسي با نقاط خاکستري ريز هست و ارزونتره و يک نوع اون که پلنگي هست و گرونتره و بين 10 تا 12 هزار تومان قيمت داره . اين ماهي نياز به آکواريوم بزرگ و ساده داره و بايد با ماهي هاي گوشتخوار نگهداري بشه چون تجاوز کار و درنده ست . بهترين انتخاب براي اين ماهي ماهي نايف و يا ماهي هاي درشت تر از خودش هست که با هم همزيستي خوبي دارن . بهتره آکواريوم با گياهان طبيعي تزئين شده باشه و چند قطعه تزئيني کنده درخت در اون قرار بدين . بستري از شن نرم و ريز , کمي درشتر از ماسه هاي کنار دريا , براي اين ماهي مناسبه چون لقمه هاي غذا رو ميبلعه و احتمال داره که سنگ ريزه ها رو هم ببلعه و از طرفي چون روي ماسه ها ميخزه و اغلب روي ماسه ميشينه , ريگ نرم رو ميپسنده ! دماي آب 27 درجه رو ميپسنده اما در آب زير صفر درجه هم به خوبي ميتونه زنده بمونه و متابوليسم بدنش رو متوقف ميکنه !!!!! به اين صورت که تنفس رو بطور کامل قطع ميکنه و روي آب بصورت واژگون قرار ميگيره اما به محض اينکه در آب گرم انداخته ميشه فوري شروع به شنا کردن ميکنه . نکته بسيار جالب در اين ماهي قابليت انطباق پذيري بسيار بالاي اون با هر شرايط محيطي هست ! از گرم و سردي بيشاز حد آب تا کمي هوا و نوع غذا و حتا بي آبي ! اين ماهي از غذاهاي خشک هم بخوبي تغذيه ميکنه و از اين نظر خيلي جالبه !!!!

ماهي چندان فعالي نيست و اغلب دوست داره در گوشه اي دراز بکشه . شب ها موقع خواب بدن رو به حالت مارپيچ در مياره درست مثل حالت چمبره زدن مار . حرکت بدن هم دقيقن مثل مار و بصورت زيگزاگ هست . انعطاف بدني بالايي داره و خيلي زيبا حرکت ميکنه و بسيار با وقاره . اين ماهي زود بزرگ ميشه و تا 30 سانتيمتر رشد ميکنه و نياز به آکواريوم بزرگ داره . توليد مثلش هم خيلي آسونه و در همون آکواريوم خودش تخم گذاري ميکنه . بهتره درپوش آکواريوم رو ببندين چون اين ماهي ميتونه به بيرون بپره . هر چند نميميره چون از هوا تنفس ميکنه اما ممکنه دچار آلودگي پوستي بشه و يا ضربه به بدنش وارد بياد . خلاصه از هر جهت اين ماهي بسيار ايده آل براي افرادي هست که تمايل به نگهداري ماهي هاي عجيب و غريب گوشتخوار دارن . بين مار و ماهي ميتونين اين ماهي رو انتخاب کنين . که هم ماهيه و هم مار .

ماهیهای زنده زا

ماهیهای زنده زا

1- گوپی ها

2- سوارتیل ها

3- پلاتی ها

4- مولی ها

ماهی های زنده دارای جذابیت و رنگ آمیزی متفاوت و دارای مطالب و نکات مهم و قابل توجهی هستند که دانستن آنها نتیجه تکثیر و پرورش را بیشتر خواهد کرد. یک مطلب که تا کنون برای خیلی ها درنقطه ابهام باقی مانده است اینکه چرا به اینگونه ازماهی ها زنده زا لقب داده اند؟ و برای همگان پرسش ایجاد شده است.
بهتر است بدانید که این گروه از ماهیها هم مثل بقیه ماهیها تخم گذار هستند و نکته جالب...

 روش تکثیر و پرورش ماهیهای زنده زا

در ابتدا برای تکثیر و پرورش ماهیهای زنده زا بایستی مولدین سالم، شاداب، جوان، خوش رنگ، خوش اندام، سرحال که از نظر رشد به اندازه دلخواه رسیده باشند را انتخاب نمود. ضمناً از نظر نوع گونه و نژاد هم باید مورد توجه قرار بگیرد و مسئله ژنتیک و وراثت هم مهم است که در موقع انتخاب مولد باید در نظر گرفته شود. اثر ماهی نر بر روی شکل، اندامها، قیافه و رنگ بچه ماهی ها 70 درصد است و اثر ماهی ماده بر روی بچه ماهی ها 30 درصد تأثیر پذیر خواهد بود.
با انتخاب مولدین مورد علاقه تان باید به ازای هر 3 عدد ماهی ماده یک عدد ماهی نر را در کنار همدیگر نگهداری کنید.
چیزیکه در تکثیر ماهی های زنده زا قابل توجه و با اهمیت است

---

گوپی

ماهی های گوپی دارای رنگ های متنوع و زیبایی هستند که انواع آن عبارتند از :
گوپی پوست ماری – گوپی دم قرمز سنگاپوری – گوپی کمر مشکی سنگاپوری – گوپی دم زرد – گوپی دم آبی – گوپی دم خرگوشی – گوپی فانتزی و چندین نوع گوپی دیگر که اغلب نوع ماده این ماهی از نوع نر جثه بزرگتری دارد.

ادامه نوشته

آنجل مونو(Mono Sebae)

آنجل مونو(Mono Sebae):
یکی دیگر از ماهیان خارق العاده ای که در آکواریوم نگهداری می شود آنجل سنگاپوری یا آنجل مونو(Mono Sebae) است.
قبل از هر چیز باید گفته شود که اغلب در ایران این ماهی را با نام آنجل منو می شناسند ولی با توجه به نام آن مونوصحیح تر می باشد.نام علمی آن نیز monodactylus sebae می باشد.
این گونه در دسته بندی ماهیان آب نیمه شور و یا شور قرار می گیردولی باسد خاطر نشان کرد که به خاطر زندگی این ماهی در اقیانوس ها و مسافرت در طول رودخانه ها می تواند به راحتی در آب شیرین نیز نگهداری شود.
با تمام این گفته ها ماهی پس از اینکه به اندازه ی دو ونیم سانتی متری رسیدند می توانند به راحتی در آب شیرین نگهداری و حتی تکثیر شوند آنجل مونو ها بسیار اجتماعی بوده و باید به صورت دسته های چهار یا پنج تایی نگهداری شوند؛ اگر یک یا دو عدد از آنها را بصورت انفرادی نگهداری کنید بعد از مدت اندکی خواهند مرد. از قابلیت انطباق بسیار بالایی برخوردارند و می توانند با اکثر شرایط آب سازگار شوند ولی به شدت توصیه می شود که در آب سنگین نگهداری شوندزیرا آب سبک برای آنها زیان آور است.pH مناسب برای آنها 7.7-9است .دمای تانک این ماهی باید حدود 22-26 درجه باشد.برای تغذیه آنها می توان از انواع غذا ها استفاده کرد ولی برای ماهی های در حال رشد بهترین غذا آرتمیا می باشد.در غذا دادن به آنها هرگز اصراف نکنید زیرا ممکن است پس از مدتی به بیماری هایی چون بواسیر مبتلا شوند.
تکثیر آنها تقریبا مسکل است و از آن مشکل تر بزرگ مردن بچه ماهی هاست.حداکثر بزرگی که آنها می توانند داشته باشند 30 سانتی متر است ولی این اندازه بسیار نادر است و اغلب از 10 سانتی متر تجاوز نمی کنند.
برای آماده کردن شرایط تخمریزی این ماهی اولین کاری که می کنیم افزایش میزان شوری آب است تا حدی که شوری آن به اندازه ی شوری آب دریا باشد.البته این کار طی چندین روز و به صورت تدریجی انجام می شود.برا بالا بردن شوری باید از نمک آکواریوم که در آکواریوم فروشی ها یافت می شود استفاده کرد.ماهی ها را برای مدت چند هفته در این شرایط نگهداری می کنیم.بعد از این مدت هر روز مقداری از آب شور آکواریوم را خالی کرده و آب شیرین را جایگزین آن می کنیم.بدین ترتیب هر روز از شوری آب کاهش می یابد.ماهی ها پس از ند روز احتمالا تخم ریزی خواهند نمود.
علت انجام این کار:این ماهی قبل از تخمریزی در اقیانوس زندگی می کند که شوری آن نسبتا زیاد است به همین خاطر در مرحله اول به صورت تدریجی به شوری آب اضافه می کنیم تا با شرایط آب اقیانوس یکسان شود.این ماهی در طول رودخانه ها برای تخمریزی مسافرت می کند که با دور شدن از اقیانوسها از شوری آب کاسته می شود.به همین خاطر از شوری آب در مرحله ی دوم کم می کنیم.بعد از تخمریزی بچه ماهی ها پس از چند روز به طرف اقیانوس حرکت می کنند که دوباره به شوری آب اضافه می شود.
قبل از تخمریزی ماهی ها به صورت دایره ای در امتداد یک دایره به شعاع 20 سانتیمتر حرکت می کنند.در ادامه ی این حرکت ماده ها چندین تخم رها می کند که توسط نرها بارور می شوند.تخم ها به قدری کوچک هستند که با پشم به سختی دیده می شوند.هر ماهی می تواند تا حدود 20000 تخم بگذارد.با تمام این اوصاف بزرگ کردن بچه ها بسیار مشکل و تقریبا غیر ممکن است.
برای تغذیه بچه ها حتی بچه آرتمیا ها هم بسیار درشت هستند و باید از پلانکتون های تازه و ریز استفاده کرد.

روش تكثير ماهي آنجل

من زماني شروع به تكثير ماهي آنجل كردم كه تعدادي از آنها را در مخازن گروهي نگهداري مي‌نمودم و فكر كردم كه تكثير اين ماهي مي‌تواند به نوعي براي من سرگرمي باشد.
براي تمامي نوزادان مخزن كافي در نظر گرفتم و در حال حاضر بيش از 20 مخزن 80- 50 گالني دارم. بهترين كار براي انتخاب يك جفت خوب آن است كه حداقل 6 عدد آنجل با كيفيت بسيار خوب كه هنوز به مرحلة بلوغ نرسيده‌اند (juvenile) را از مغازه‌هاي آكواريمي معروف و يا آنهايي كه از تكثيركنندگان خريداري كرده‌ايم در يك مخزن كه فقط خودشان حضور دارند, با فضاي بزرگ و تعويض آب حداقل 1 بار در هفته همراه با غذاي متنوع قرار دهيم. در حدود 9 ماه آنها به سن بلوغ خواهند رسيد و جفت‌گيري كرده و هر جفت را در يك مخزن جداگانه قرار مي‌دهيم.
تكثير اين ماهي‌ها تا حدي آسان بوده و آنها فقط نياز دارند كه سالم باشند و آب تميزي داشته و غذاي خوبي مصرف نمايند.
تمامي مخازن تكثير من شامل فيلتر اسفنجي, بخاري, لولة PVC جهت تخم‌گذاري و كف مخزن فاقد شن باشد. حداكثر حجم مخازن تكثيرمن 20 گالن است.
آنجلها به PH در حدود 7 جهت تكثير نياز دارند (PH مخازن من 8 است) آنها به درجه حرارت حدود 80 درجه فارنهايت نيازمندند. تغذية آنها با مخلوط دل‌ گوساله + كرم‌سفيد + آرتمياي منجمد + غذاي ورقه‌اي انجام مي‌گردد.
اولين تخم‌گذاري با تعداد بسيار زياد صورت مي‌گيرد و پس از هچ تعداد چند صد نوزاد كه به فضاي زيادي جهت رشد نياز دارند, خواهيد داشت. قاعده كار بر اين است كه 3ـ2 بچه آنجل در هر گالن نگهداري گردد. در اولين باري كه والدين اقدام به تخم‌ريزي مي‌كنند, آنها هر 10ـ7 روز و براي مدت چندين ماه تخم‌ريزي مي‌نمايند كه در آخر شما تعداد بسيار زيادي نوزاد آنجل خواهيد داشت.
بسياري از والدين تخمهاي خود را مي‌خورند و من براي اين گونه ماهيان, جدا كردن تخمها را از والدين توصيه مي‌كنم.
من به انتظار نوزادان نمي‌نشينم و آنها را با والدين تنها مي‌گذارم و آنها خودشان نوزادان را بزرگ مي‌كنند. نقطة جالبي است كه ببينيم والدين خود از نوزادان مراقبت مي‌نمايند. اما, اگر نوزادان را در كنار والدين به حال خود رها كنيم, والدين ديگر تخم‌ريزي نمي‌نمايند البته تا زماني كه نوزادان از مخزن والدين برداشته شوند.
در صورت وجود نوزادان در مخزن والدين، من روزانه 25% از آب مخزن را تعويض كرده و جهت تغذية نوزادان از آرتميايي تازه هچ شده به دفعات زياد در طول روز استفاده مي‌نمايم.
من همچنين 3ـ2 بار والدين را در طول روز با مقدار كم غذادهي مي‌كنم كه با اين مقدار غذادهي, ديگر نيازي به سيفون كردن غذاي اضافي به دليل عدم تجمع غذا در كف نمي‌باشد. بسيار سخت است كه بدون سيفون كردن نوزادان كار سيفون غذاي اضافه را انجام دهيم. در هر حال بايد تلاش نموده كه اين كار انجام نگردد.
اگر تصميم به بزرگ كردن نوزادان به صورت مصنوعي گرفتيد, به شما مي‌گويم كه چه كار انجام دهيد:
زماني كه والدين عمليات تخم‌ريزي را انجام دادند, من لوله پي وي سي 8 اينچي را برداشته و در يك كوزه 1 گالني قرار مي‌دهم (كه با آب مخزن والدين پر شده است) همراه با چند قطره متيلن بلو و يك سنگ هوا كه فقط مقدار كافي هوا را به تخمها برساند و تخمها را از بين نبرد و سپس اين كوزه را درون مخزن والدين قرار خواهم داد.
تخمها در 80 درجه فارنهايت در طي 2 روز هچ خواهند شد و طي 5ـ4 روز شروع به شناي آزاد خواهند نمود. به محض شروع شناي آزاد, آنها را به مخزن 5 گالني كه از آب مخزن والدين پر شده است قرار خواهم داد و آنها را با نوزاد آرتميا تغذيه خواهم نمود.
تعويض آب با مقدار 1 گالن و به دفعات 2 بار در روز است (با استفاده از آب مانده و همان دما و PH) جهت تعويض آب از يك شلنگ هوا استفاده مي‌نمايم و نوزادان مكيده شده را دوباره به مخزنشان برمي‌گردانم.
چهار بار در روز نوزادان را تغذيه نموده و آنها به سرعت رشد مي‌نمايند و در حدود 3 هفته آنها را در يك مخزن 33 گالني قرار مي‌دهيم و آنها را از تغذيه با آرتميا خواهم گرفت و با دل گوساله چرخ شده و غذاي ورقه‌اي به خوبي پودر شده, غذادهي خواهم كرد.
من نوزادان را به ميزان 3 بار در روز غذادهي نموده و با تعويض آب به ميزان 3 بار در هفته, در سن 6 هفتگي به اندازة يك 10 سنتي خواهند رسيد و حاضرند تا به مغازه جهت فروش منتقل گردند.
برخي از جفتها والدين بسيار خوبي هستند و خود نوزادانشان را رشد مي‌دهند و اين منظره بسيار زيبايي است. متأسفانه بسياري از والدين به تخمها و يا نوزادان به چشم يك وعدة غذايي خوب و مناسب نگاه مي‌كنند.
با فضاي كافي, تغذية مناسب و تعويض آب مناسب, آنجلها به اندازة كاملاً درشتي مي‌رسند. آنها ماهيان اجتماعي بسيار مناسبي هستند و به يك مخزن حداقل 20 گالني با ارتفاع زياد احتياج دارند تا كاملاً خود را در آن نشان دهندscalare كه نام عمومي آن «آنجل» است، يكي از اولين و مشهورترين اعضاي دنياي جديد خانواده سيلكيده ها است كه به امريكا وارد شدند، درحقيقت 2 گونه از آنجلها و جود دارد p. scalare & p
altum آنجلها نسبتا تخت بوده و يا ماهيان از پهلو فشرده شده اي هستند كه اندازه بدن آنها تقريبا به 3 اينچ مي رسد. آنها داراي باله هاي پشتي و مخرجي فوق العاده بلندي مي باشند.
يك ماهي آنجل كه به خوبي رشد كرده باشد مي تواند به طول 5 اينچ و ارتفاع 10 – 9 اينچ برسد. جهشي به نام veiltail وجود دارد كه 4 ـ 3 اينچ به طول و عرض ها اضافه مي كند. ماهي آنجل اصلي نقره اي همراه با خطهاي مشكي است.
• زيستگاه:
ماهي هاي نسبتا زيادي در امتداد و طول رودخانه آمازون وجود دارند كه مورد علاقه دوستداران ماهيان مناطق گرمسيري بوده است.
آناه به ندرت صادر مي شود به اين علت كه در آنجا گونه هايي وجود دارند كه ارزش معقولي را دارا هستند.
• مراقبت:
محيط طبيعي آنها آبهاي سبك و اسيدي رودخانه آمازون است. آنها مي توانند در PH بين 2/7 ـ 5/6 زندگي نمايند اما جهت تكثير آنها به آب باPH 6/8ـ 5/6 (كمي اسيدي) نيازمندند. دماي مورد علاقه شان F 85 ـ 70 و بهترين دماي ممكن F80 ـ 76 است.
• تغذيه:
آنجلها تقريبا نسبت به هر غذايي علاقه نشان مي دهد. اگر در فكر تكثير آنها هستيد يك رژيم متنوع و غذاي زنده و غذاهاي منجمد شده را استفاده كنيد. آرتيما، كرمهاي سفيد، كرمهاي سياه، توبي فكس، دافني، بچه گوپي و ... از غذاهاي ديگر مورد علاقه شان است. نوزادان به آساني مي توانند آرتمياي تازه هيچ شده را ببلعند و يا هر غذاي به خوبي خرد شده مي تواند بادهان آنها متناسب باشد.

دوستان آنجلها: زنده زاها، تتراها، رازبوراها، گورامي ها، Rainbow ، Cry cots ، Plecos و مردارخوارهاي صلح جو

نژادهاي مختلف ماهي آنجل:

1- Gold pearl
گونه Pterophyllum Scalare: اندازه: cm12، تغذيه: همه چيز خوار، سرشت: صلح جو
آنجل Gold Pearl نيازمند مخزن به خوبي با گياه پوشيده شده با حداقل 30 گالن آب مي باشند كه آب آن سبك و اندكي اسيدي باشد. سنگ و چوبهاي در آب مانده مي تواند به آب آكواريوم اضافه گردد. اما جايي را براي شناي آزاد آنها در نظر بگيريد.
2ـ آنجل آب شيرين(fresh water)
گونه p. salare ، اندازه cm 13، تغذيه: گوشتخوار، سرشت صلح جو اين گونه به آساني تخم ريزي مي كند و مراقبت والديني از فرزندان را بسيار عالي نمايش مي دهد. مخزن عميقي براي آنها نيازمند است تا كاملا بزرگ شوند. زيستگاه: رودخانه آمازون و رودخانه هاي افريقا
3ـ آنجل Altum
گونه P. altum ، تغذيه: گوشتخوار، سرشت: صلح جو
تركيب مشخص كننده اين گونه، شكاف در شكل پيشاني در بالاي پوزه است.
باله هاي پشتي و مخرجي بلندند و بالغين داراي فيلامنت هاي بلندي مي باشند. شكل اين گونه آن را قادر مي شازد در لابه لاي ساقه هاي هي به خوبي شنا كند درحالي كه رنگش آنرا در ميان گياهان و درزمان استراحت ره خوبي پنهان مي كند. اين آنجل به ندرت وارد كشور ها مي گردد و توسط استخرهاي پرورشي توليد نمي شود.
زيستگاه: بسترهاي حاوي ني سيستم رودخانه Orinoco ، ونزوئلا
4ـ آنجل سياه (black angel fish)
گونه p. scalare ، انداره: cm 10 ، تغذيه: همه چيزخوار، سرشت: صلح جو
اين آنجل يك رگه آنجل است كه داراي طرج مرمري سياه، سفيد و زرد مي باشد.
باله ها نازك و بلند هماره با يك بافت ظريف و به طور طبيعي به سمت عقب بدن گسترش مي يابد.
اين ماهيها آبي به خوبي با گياه پوشيده شده و سبك و كمي اسيدي را دوست دارند كه با سنگ و چوبهاي مانده در آب پوشيده شده باشد. بهتراست كه جفت گيري در تانكهاي گروهي انجام گيرد.
5ـ آنجل مخطط ( مرمرنما) (Marbled)
گونه p. scalare ، اندازه cm 11، تغذيه: همه چيزخوار سرشت: صلح جو
توضيحات بسيار شبيه آنجل سياه است.
6ـ آنجل روح صورتي (Pink ghost)
گونه p. scalare، اندازه cm 11، تغذيه: همه چيزخوار سرشت: صلح جو
توضيحات شبيه Gold pearl است.
7ـ آنجل پلاتيني (Platinum)
گونه p. scalare، اندازه:cm 10 ، تغذيه: همه چيز خوار، سرشت: صلح جو

ادامه نوشته

تکثیر و نگهداری ماهی آنجل

انجل تند رو

 

خوانواده ی انجل

انجل باله سپید

 

انجل ها نیاز به نگه داری خوب ومطمئن دارند

۱- دمای اب ۳۰درجه

۲-نترساندن ماهی

۳- گذاشتن گلوگیاه دراب که ماهی مطمئن باشد در مقابل خطر جای قایم شدن دارد

ماهی میداس(Midas Fish)

ماهی میداس(Midas Fish)

این ماهی یکی از زیباترین و در عین حال یکیجذاب ترین ماهیها برای نگهداری ((معمولا انفرادی)) در اکواریومهامیباشد
اطلاعاتی چند از این ماهی به قرار زیراست:
نام علمی:Amphilophus citrinellus
خانواده:سیکلیدها
مبدا:Central America, southern Mexico, Nicaragua, Costa Rica, Honduras
طول دوره زندگی:15سال
معمولا در وسط تانک شنامیکنند
PH:7-7.8
سختی کلی اب:معمولی تا سخت
سایز بالغین:30-35 cm
رفتاراجتماعی:جنگجو
دمایاب:22-25°C
این ماهی زیبا در ایران به نامهایشیطان قرمز و گاهی میداس معروفست
این ماهیزیبا در امریکا بسیار محبوب و پرطرفدار است و به شرایط اب زیاد سختگیرنیست
ولی نکته مهم اینست که احتیاج به تانکبزرگ حداقل 150*60*60 دارد
وجود ماهیان دیگررا نمی پسندد و معمولا انها را از بین میبرد
نرها دارای برامدگی بسیار جالبی بر روی سر خود میبشند که مادهفاقد این برامدگی میباشند
یسیار باهوش ووابسته به توجه صاحب خود میباشد
در مورد غذاکمی باید دقت بخرج داد و از غذاهایی با کیفیت بالا برای سلامتی و رنگ این ماهی شگفتانگیز استفاده شود
این ماهی برای مدت زیادیبه 1 ماهی خوب و دوست داشتنی برای شما دوستاران این ماهی تبدیل میشود
نکته مهم دیگر استفاده از لامپهایفلئورسنت مخصوص اکواریومها برای تقویت رنگ برامدگی بسیار جالباشان ضروریمیباشد
نکته بسیار جالب دیگر اینست که ازهیبریدهای معروف میداس میتوان به پرت قرمز و ماهی زیبای فلاور هرنFlower Horn اشاره کرد
اینم چندتا عکس دیگه از این ماهی

ماهی میداس(Midas Fish)

ماهی میداس(Midas Fish)

این ماهی یکی از زیباترین و در عین حال یکیجذاب ترین ماهیها برای نگهداری ((معمولا انفرادی)) در اکواریومهامیباشد
اطلاعاتی چند از این ماهی به قرار زیراست:
نام علمی:Amphilophus citrinellus
خانواده:سیکلیدها
مبدا:Central America, southern Mexico, Nicaragua, Costa Rica, Honduras
طول دوره زندگی:15سال
معمولا در وسط تانک شنامیکنند
PH:7-7.8
سختی کلی اب:معمولی تا سخت
سایز بالغین:30-35 cm
رفتاراجتماعی:جنگجو
دمایاب:22-25°C
این ماهی زیبا در ایران به نامهایشیطان قرمز و گاهی میداس معروفست
این ماهیزیبا در امریکا بسیار محبوب و پرطرفدار است و به شرایط اب زیاد سختگیرنیست
ولی نکته مهم اینست که احتیاج به تانکبزرگ حداقل 150*60*60 دارد
وجود ماهیان دیگررا نمی پسندد و معمولا انها را از بین میبرد
نرها دارای برامدگی بسیار جالبی بر روی سر خود میبشند که مادهفاقد این برامدگی میباشند
یسیار باهوش ووابسته به توجه صاحب خود میباشد
در مورد غذاکمی باید دقت بخرج داد و از غذاهایی با کیفیت بالا برای سلامتی و رنگ این ماهی شگفتانگیز استفاده شود
این ماهی برای مدت زیادیبه 1 ماهی خوب و دوست داشتنی برای شما دوستاران این ماهی تبدیل میشود
نکته مهم دیگر استفاده از لامپهایفلئورسنت مخصوص اکواریومها برای تقویت رنگ برامدگی بسیار جالباشان ضروریمیباشد
نکته بسیار جالب دیگر اینست که ازهیبریدهای معروف میداس میتوان به پرت قرمز و ماهی زیبای فلاور هرنFlower Horn اشاره کرد
اینم چندتا عکس دیگه از این ماهی

اولین جشنواره ماهیان زینتی استان تهران

اولین جشنواره ماهیان زینتی استان تهران با همت جهاد سازندگی استان تهران و گروهی از تولید کنندگان، توزیع کنندگان و شرکتهای تعاونی تولیدی و توزیعی استان تهران از تاریخ ٢٣ الی ٢٦ تیر در محل پردیس سینمایی پارک ملت برگزار گردید که مورد استقبال شهروندان قرار گرفت و با عنایت به استقبال بیش از حد بازدید کنندگان به مدت ٣ روز تا تاریخ ٢٩ تیرماه تمدید گردید این نمایشگاه در زمینه توانمندی های تولیدی ماهیان زینتی استان تهران و نمایش تجهیزات و امکانات نگهداری ماهیان آبهای شور و شیرین برگزار گردید.

اولین جشنواره ماهیان زینتی استان تهران

اولین جشنواره ماهیان زینتی استان تهران با همت جهاد سازندگی استان تهران و گروهی از تولید کنندگان، توزیع کنندگان و شرکتهای تعاونی تولیدی و توزیعی استان تهران از تاریخ ٢٣ الی ٢٦ تیر در محل پردیس سینمایی پارک ملت برگزار گردید که مورد استقبال شهروندان قرار گرفت و با عنایت به استقبال بیش از حد بازدید کنندگان به مدت ٣ روز تا تاریخ ٢٩ تیرماه تمدید گردید این نمایشگاه در زمینه توانمندی های تولیدی ماهیان زینتی استان تهران و نمایش تجهیزات و امکانات نگهداری ماهیان آبهای شور و شیرین برگزار گردید.

سیچلاید گوره خری یا سیچلاید زندانی

زندانی: 

نام : سیچلاید گوره خری یا سیچلاید زندانی

نام علمی : Cichlasoma Nigrofasciatum

خانواده : Cichlidae

زیستگاه اصلی : باتلاق ها و دریاچه های افریقا و امریکا  

اندازه : حداکثر 15 سانتیمتر

تانک مورد نیاز : حداقل 100 لیتر

خصوصیات فیزیکوشیمیایی : دما = 28- 22 درجه سانتیگراد – PH = 7.5-8

سطح شنا : قسمت پایینی آب

غذا : تقریباً همه چیز خوار بوده و برای تغذیه آنها می توان از غذاهای خشکی نظیر لوفاک و یا غذاهای فریز شده همانند دل و جگر گاو و گوسفند + ماهی زنده استفاده کرد .

نکته : سیچلاید زندانی را هرگز با کرم قرمز تغذیه نکنید ، چون قادر به هضم آن نبوده و موجب انسداد روده و در نتیجه مرگ آن می شود .

رفتار : پرخاشگر ، قادر به نگهداری با سیچلاید های بزرگتر از خود ( دهان آتشین ، جک دمپسی و سایر سیچلاید های آمریکایی )

سیچلاید زندانی یکی از شجاع و قوی ترین سیچلاید ها به شمار می رود که بر خلاف جثه ی کوچک خود حتی در مقابل ماهی های بزرگتر از خود هم از خود دفاع کرده و برای آنها وحشت ایجاد می کند .

آنها دو رنگ اصلی ، یکی صورتی مایل به نارنجی و رنگ سفید با راه راه مشکی دارند که اگر دو تا سه بار در روز تغذیه شوند تا 10 سال و بیش تر هم عمر می کنند .

نکته : بعضی سیچلاید ها به رنگ نارنجی هم وجود داشته که آنها اصلاح شده توسط انسان می باشند .

تذکر : هرچه رنگ سیچلاید های زندانی پر رنگ تر باشد ، تهاجم آنها بیش تر بوده و وحشی ترند .

شرایط تانک : در تانک از مکان های بیش تری برای مخفی شدن آنها استفاده کنید . برای این منظور می توان از سنگ ، کوزه سفالی و یا گیاه طبیعی بهره برد . ضمناً آب تانک هر هفته سیفون شود .

تشخیص جنسیت : به طور کلی در زمان بلوغ علائمی در مورد تشخیص جنسیت آنها وجود دارد که به شرح زیر است :

1- نر ها یک غوز بلند در سر خود داشته و معمولاً بدن و دم بزرگتری نسبت به ماده ها دارند و دم پایینی نرها خال های بیش تری دارد .

2- رنگ ماده ها از نر ها روشن تر بوده و تمایل بیش تری به زندگی در جمع دارند .

3- ماده های از نرها کوچکتر بوده و معمولاً یک خال قرمز روی شکم دارند .

نکته : تنها در زمان تکثیر سیچلاید های زندانی زنگ ماده تیره می شود .

نحوه تکثیر : تکثیر سیچلاید های زندانی خیلی ساده بوده و حتی اگر یک جفت از آنها را داشته باشید به راحتی جفت خورده و تخم گذاری می کنند . اما اگر به طور حرفه ای قصد تکثیر آنها را دارید ، ابتدا مقداری از آنها را ( نسبت نر ها به ماده 3 به یک ) در یک تانک قرار داده و چند مکان برای مخفی شدن آنها قرار دهید .

 پس از مدتی علائمی در آنها ظاهر می شود که به صورت زیر است :

1- جفت مورد نظر یک گوشه ( معمولاً درون کوزه یا جای تاریک ) را انتخاب کرده و مانع از ورود سایر ماهی ها به آنجا می شوند .

2- فک ها را در هم قفل کرده و چند ثانیه نگه می دارند . ( البته ممکن است در مواقع دعوا هم این علامت را از خود نشان دهند که در صورت دعوا ، قفل کردن لب ها در هم با ضربه زدن به یکدیگر صورت می گیرد . )

3- رنگ ماهی ماده کمی تیره شده و شکم آن متورم می شود .

پس از مشاهده ی چنین علائمی جفت مورد نظر را به یک تانک حداقل 50 لیتری منتقل کرده و دما را 2 درجه افزایش دهید . هم چنین چند سنگ صاف و به خصوص کوزه در تانک قرار دهید تا به دلخواه روی یکی از آنها تخم ریزی کند . در آب تانک هم به ازای هر 4 لیتر یک قطره ضدعفونی بریزید تا از خراب شدن تخم ها جلوگیری کند .

نکته : اگر آنها را به تانک دیگر منتقل نکنید ، در همانجا از تخم ها مراقبت کرده و آنقدر از تخم ها مراقبت کرده و غذا نمی خورند تا ضعیف شده و بمیرند .

پس از تمیز کردن سنگ یا کوزه شروع به تخم ریزی می کنند که معمولاً بین 60 تا 100 تخم در هر بار می گذارند . در بعضی موارد حتی والدین تخم ها را توسط دهان خود حمل کرده و به جای امن تری می برند و سیچلاید نر بلافاصله آنها را بارور می کند .

تذکر : در برخی موارد به دلایلی سیچلاید های زندانی تخم ریزی نمی کنند که می توان با انجام تغییرات زیر آنها را راغب به تخم ریزی کرد :

1- تعویض 20 درصد آب در هر روز به مدت یک هفته

2- افزایش دمای تانک تا 2 درجه سانتی گراد

3- افزایش وعده های غذایی و استفاده از غذاهای پر انرژی

پس از 3 روز بچه های سیچلاید متولد شده که معمولاً تا 3 الی 4 روز از کیسه ی چربی استفاده کرده و نیازی به تغذیه ندارند

اما اگر والدین را پس از تخم ریزی از تانک جدا کنید ، بعد از تمام شدن کیسه ی چربی نیاز به تغذیه توسط شما داشته و در صورت جدا نکردن والدین از تانک 18 الی 20 روز  بچه ها را تغذیه کرده و حتی برخی اوقات آنها را در دهان خود نگهداری می کنند .

معمولاً هم اگر خطری حس کنند فوراً بچه ها را با دهان حمل کرده و به یک چاله از شن یا کوزه منتقل می کنند .

والدین تا زمانی که طول بچه ها به 5 میلی متر برسد از آنها نگهداری می کنند .

تقریباً پس از 4 ماه بچه ها به بلوغ رسیده و می توان آنها را تکثیر کرد .

نکته : برای تغذیه ی بچه سیچلاید ها حتماً از استفاده کنید . تخم میگوی زنده شده ( آرتمیا

پرت فیش ( طوطی ماهی )

پرت Parrot: 

 

نام : پرت فیش ( طوطی ماهی )

دلیل نامگذاری : نام آنها به دلیل شباهت دهان آنها به نوک طوطی می باشد  

اندازه : تا 25 سانتی متر رشد می کند .

انواع : پرت خونی – پرت قرمز و رنگهای دیگر پرت  

تغذیه : غذاهای خشکی مانند لوفاک و غذاهای زنده مثل ماهی خوراک ( طعمه ) و میگو

خصوصیات فیزیکو شیمیایی : دما 25 درجه سانتی گراد – PH=6.5

سازگاری : قابل نگهداری با سیچلاید ها و اسکار + سایر گوشتخواران بزرگتر از خود

اول ببینیم پرت چیست ؟ پرت یک آبزی دورگه است که از تولید مثل دو نوع از سیچلاید ها به وجود می آید : سورم + میداس سیچلاید یا روح ماهی – سورم طلایی + روح ماهی – میداس سیچلاید + سیچلاید سر قرمز .  هر رنگ از پرت ها توسط یکی از جفت های ذکر شده به وجود می آید  .

اما Hoplarchus Psittacus   یک پرت واقعی است که یک سیچلاید سر بزرگ می باشد و در رودخانه ی آمازون و رود اورینوکو در جنوب آمریکا زندگی می کند .

نر های این نوع تا 5/1 متر طول دارند ، اما این ماهی بسیار کمیاب است .

اما ما در مورد دیگر پرت ها که در آکواریوم نگهداری می شوند  صحبت می کنیم .

رفتار : مردم این ماهی را یک فرجام گر می شمارند چون آنها از حرکت دیگر ماهیان در تانک جلوگیری می کنند .

تانک مورد نیاز : آنها به یک تانک حداقل 120 لیتری نیاز دارند که توسط چوب ها ، سنگ ها و گیاهان پوشانده شده باشد .  

اما یک نکته ی مهم که در مورد پرت ها وجود دارد اینست که آنها حفار های بسیار ماهری می باشند .

یعنی شن های موجود در تانک را حفر کرده و مخفی گاه هایی برای خود می سازند . ( البته نباید از قرار دادن شن برای آنها جلوگیری کنید چون آنها به چنین کاری نیاز داشته و به جز زمان توید مثل در سایر موارد این کار را یک تفریح می شمارند .

ممکن است در ابتدای خرید این ماهی تصور کنید که ماهی ترسو و خجالتی است ، اما این یکی از عادت های پرت هاست و آن ها پس از گذشت حدود یک هفته تغییر رفتار داده و با ماهیان کوچکتر از خود به ستیز می پردازند .

در مورد نگهداری آنها را میتوان تکی یا در گروه نگهداری کرد و هیچ فرقی در آن مشاهده نمی شود . در ضمن آن ها حدود 10 سال عمر می کنند که نسبتاً سن خوبی است .  

پرت ها را می توان یکی از کند ترین شنا کننده ها شمارد چون آنها ستون فقرات خمیده و باله های کوچکی دارند .

ادامه نوشته

ماهی لجن خوار

این ماهی از خانواده Loricariidae و با نام علمی Glyptoperichthys Ggibbiceps شناخته میشه . نام علمی این ماهی هم Sailfin Gibbiceps Pleco هست . این ماهی با بیشتر ماهی ها سازگاری داره و میتونین این ماهی رو با ماهی هایی مثل : Angelfish , Discus , Cichlids , Tetras , Barbs , Danios , Rasboras , Gouramis , Rainbowfish , Livebearers , Loaches , Plecos Catfish در یکجا نگهداری کنید . اغلب به اشتباه تصور میکنن این ماهی ها نیاز به غذا ندارن و از مدفوع و لجن ته آکواریوم تغذیه میکنن چون همیشه در کف آکواریوم قرار دارن و معمولن هم بی حرکت چسبیدن به شیشه یا برگ گیاهان . این ماهی ها نیازمند پناهگاه یا کوزه و یا آکواریومی با گیاهان انبوه هستن برای مخفی شدن . جریان آب ملایم و عمق متوسط آب برای اونها مفیده . چون این ماهی ها فاقد بادکنک شنا هستن از این رو عمق زیاد آب برای اونها خطرناک و مضره . ماهی هایی هستن که شبها بیشتر فعال میشن و عادت دارن در طول روز خودشونو مخفی کنن در پناه سنگ ها یا حفره کوزه ها و لای گیاهان . همه چیز خوار هستن ولی بیشتر از غذاهایی که زیر آب فرو میره , مثل گروه گرانول ها رو میپسندن . غذای اصلی اونها رو جلبکها تشکیل میده و نابود کننده جلبکهای قهوه ای هستن . دهان بصورت بادکش در زیر سر قرار گرفته و شکم مسطح شده پوست بدن ماهی زبر و دندانه داره و از زره سختی پوشیده شده .

اگر ماهی رو از آب در بیاریم بدنش رو سفت کرده و بی حرکت قرار میگیره . این ماهی ها بسیار مفید هستن برای آکواریوم و بهتره بصورت تک نگهداری بشن چون ماهی های منزوی ای هستن . این ماهی ها تمام جلبک ها رو از سطح برگ گیاهان و شیشه آکواریوم و سطح سنگها پاک میکنن و پرستاران واقعی هستن و حتا پوسته خارجی حلزونها رو هم تمیز میکنن . غذاهایی که به کف آکواریوم ریخته میشه رو میخورن و محیط رو تمیز نگه میدارن . جزء واجب هر آکواریومی اینه که یکی از این ماهی ها رو داشته باشین برای برقراری شرایط مناسب اکوسیستم . پوست بدنشون زبره و نباید با دست گرفته بشه چون گاه باعث بریدگی میشه . این ماهی ها بطور استثناء با ماهی های گوشتخوار هم میتونن زندگی کنن در یکجا . زیبایی خاصی دارن و رنگ های متفاوتی مثل سفید " زال " و زیتونی و صورتی و خاکستری و سیاه و گورخری دارن که معروف ترین اونها نوع پلنگی یا خالدار هست .

خیلی خوب رشد میکنن و جزو ماهی های خیلی مقاوم هستن . دمای آب چندان براشون مهم نیست و از 18 درجه به بالا میتونن رو میتونن تحمل کنن . اما دمای مناسب برای اونها 24 تا 30 درجه و pH آب هم در حدود 6.5 تا 7.4 هست و dH آب هم 6 - 10 درجه . تکثیرشون در حوضچه های سیمانی کم عمق انجام میشه و در آکواریوم تکثیر نمیشن . اندازه اونها به راحتی تا 50 سانتیمتر هم میرسه . بهتره فیلتر قوی ای در آکواریوم نصب کرده باشین چون در صورت تغذیه مناسب مدفوع رشته ای ایجاد میکنن و تمام سطح آکواریوم رو میتونن آلوده کنن . این ماهی ها در موقع غذا خوردن کمی خشن میشن و اجازه نمیدن سایر ماهی ها به غذای اونها ناخنک بزنن . ولی آسیبی به ماهی ها وارد نمیکنن . با اینکه غذای اصلی اونها جلبک هاست اما از غذاهای گوشتی و مخصوصن کرم ها و لارو حشرات هم خیلی خوب تغذیه میکنن . اگر تغذیه اونها مناسب باشه شکم بر آمده و حجیم میشه ولی اگر شکن اونها گود و فرو رفتهب ه نظر بیاد میتونید بفهمید که تغذیه مناسبی نداشتن . این ماهی ها مدفوع و لجن آکواریوم رو نمیخورن و باید حتمن تغذیه بشن !!!! از خصوصیات منحصر به فرد این ماهی میشه به نوع تنفس و تغذیه اون اشاره کرد . این ماهی وقتی اکسیژن آب کم باشه با شیرجه به سطح آب میاد و مقدار هوای مورد نیازش رو با یک جهش می بلعه و دوباره به زیر آب فرو میره و تا مدت 10 تا 15 دقیقه از این هوا تنفس میکنه و بعد دوباره هوای مصرف شده رو خارج میکنه و دوباره هوا گیری میکنه .

از خصوصیات منحصر به فرد دیگه این ماهی طرز غذا خوردن اونه که میتونه بطور وارونه زیر سطح آب قرار بگیره و غذا بخوره و یک ماهی ایده آل و سازگار با شرایط سخت محیطی هست و جزو ماهی های بیولوژیک به حساب میاد و بسیار مفید برای هر نوع آکواریوم . بیماری زیاد به سراغ این ماهی نمیاد . اگر شرایط آب این ماهی ها مناسب نباشه در باله های اونها سوراخ هایی ایجاد میشه و یا اگر مدت زیادی در آب با دمای پایین تر از 20 درجه نگهداری بشن به بیماری سفیدک مبتلا میشن و گاه اشتهاشون رو از دست میدن و بدنشون داغ میشه و به اصطلاح تب میکنن

ماهی لجن خوار (مقاله 2): 

از خانواده ی loricariidae بوده و قابلیت همزیستی با ماهیانی چون آنجل ،دیسکیوس و سیچلایدها باربها گورامی ها لوچ ها ودیگر ماهیان را دارا می باشد. کت فیش نیازمند آکواریوم پر گیاهی که گیاهانش دارای رشد سریع باشند می باشد. داشتن آبی با جریان ملایم باعث بوجود آمدن محیط سالم و مطلوبی برای زیست این ماهی می گردد. داشتن سنگ ها و چوب های داخل آکواریوم موجب ایجاد محیطی طبیعی و مکان های مخفی برای این ماهی می شود که این ماهی به چنین جاهای خلوت و مخفی در طول روز نیاز دارد تا خود را در آن مخفی نماید. کت فیش درطول شب فعالتر می شود و نیازمند مکان های تاریک ومخفی است که در طول روز خود رادر آن پنهان کند.

برای داشتن اکسیژن کافی در تانک این ماهی فیلتراسیون مناسب بسیار حیاتی و ضروری میباشد در صورتی که بطور مناسبی و صحیح خوب تغذیه شوند مدفوع آنها بسیار طویل و بزرگ خواهد شد که در آکواریوم تاثیر منفی گذاشته و حتما نیازمند فیلتر کردن می باشد تا بتوانید از شر این فضولات طناب مانند راحت شوید.تعویض هفتگی آب و داشتن فیلتر کفی برای رهایی از دست این پس ماندها می تواند مفید وضروری باشد.اگرکیفیت آب آنها مناسب نباشد حفره های کوچکی درروی پوسته و باله هایشان بوجود خواهد آمد و اگر اکسیژن کافی در اختیارشان نباشد خیلی بیشتر به سطح آب می آیند .اگر برای مدت زیادی در آب نسبتا سرد نگهداری شوند ممکن است به بیماری سفیدک مبتلا گردند.بیماری ها ی قارچی یکی از مشکلات گریبان گیر این ماهیها می باشد که د ر صورت بروز لکه هایی مخملی بر روی بدنشان می گردد.

یکی از علایم خارجی این بیماری قبل از بروز لکه ها بر روی بدن و باله ،حالت خواب آلودگی ،کسلی یا بی حالی ماهی است که اگر در این مرحله دما و اکسیژن آب مطلوب تر گشته و غذای مناسب کافی و مقولی در اختیار ماهی قرار گیردمی تواند تا حدود زیادی با این بیماری مقابله کرد.یکی از مسائل مهم و حیاتی این است که آیاغذای کافی در اختیار ماهی قرار گرفته است؟ کت فیش ها باید دارای شکم بسیار گرد وبرجسته باشند که اگر شکم آنها گود و میان تهی باشد غذای کافی نداشته اند تصور غلطی که در مورد این ماهی وجود دارد این است که این ماهی از ریزه غذاهای دیگر ماهیان و با فضولات و پس ماندهای آنها تغذیه می کند ولی هرگز نباید این ها به عنوان غذا برای این ماهی تلقی شوند. تغذیه این ماهی ها عمد تا از کف آکواریوم بوده و توسط غذاهای کف رو همچون دل و جگر فریزه شده ، پلت ها و کرم خونی می باشد.

در یک آکواریوم هرگز تکثیر نمی شود. آنها در تونل ها ی حفر شده در ساحل رودخانه تخم ریزی میکنندماهی نردر این سوراخ زیرزمینی مانده و به محافظت از تخمها می پردازد.با این وجود این ماهی ها درآسیای شرقی فلوریدا و در برخی نقاط کویینز لند بطور تجاری در حوضچه هایی تکثیرمی شوند.تاحدود۲۰-۲۵سانتیمتررشد می کنند

دیسکس

 

Discus

نام علمی  : Symphysodon aequifasciatus

نام معمولی ( عمومی ) : دیسكس ( Discus )

خانواده : سیكلیده (Cichlidae)

منشاء ( زادگاه ) : آمریكای جنوبی ، بركه ها و رودخانه های آمازون . اما زیستگاه اصلی آنها علاوه بر رودخانه آمازون ؛ کشور هایی نظیر کلمبیا ، پرو و ونزوئلا می باشد .

اندازه بالغین : حد اكثر 15 سانتیمتر

طول عمر : 10 سال به بالا (تا 16 سال)

حداقل اندازه تانك ( آكواریوم ) : 150 لیتر و ترجیحا تانك دراز مطلوب تر است .

محل جاگیری در تانك ( آكواریوم ) : تمام مناطق

ماهیان سازگار برای همزیستی : بهتره تانك دیسكس ها اختصاصی باشد ولی با آنجل هم قادر به نگهداری هستند .

سطح مراقبت : سخت

 ph- اسیدیته آب : 5 تا 7 ( آب اسیدی )

حرارت مطلوب : 27 تا 30 درجه سانتیگراد

سختی آب : 1 تا dH  8

خلق و خو ( سازگاری ) : در غالب موارد بسیار صلح جو است. درهنگام تولید مثل قلمرو طلب میشود .

تولید مثل : به دلیل نیاز به ثبات و مطلوبیت عالی كیفیت آب ، تولید مثل آن مشكل است.

تغذیه : گوشتخوار . غذاهای زنده ( میگوی زنده و کرم خاکی ) ، غذاهای منجمد ( دل گاو و بوقلمون و جگر گاو و گوسفند ) و غذاهای خشک ( لوفاک و کرم فشرده ) .

شرایط تانک : تانک آنها باید به اندازه ای بزرگ باشد که هر دیسکس بتواند به راحتی و بدون مانع در آب شنا کند و در مواقع استرس جاهایی برای پنهان شدن آنها وجود داشته باشد که برای این منظور می توان از چوب و گیاهان طبیعی در تانک استفاده کرد .

زندگی گیاهی : در تانک آنها حتماً باید از گیاهان طبیعی استفاده شود که برای پیشگیری از خورده شدن گیاهان باید از گیاهان محکمتری استفاده شود .

بی شک دیسکس زیباترین ماهی آب شیرین به شمار می رود که کمتر کسی به نگهداری آن در تانک خود علاقه ای نشان نمی دهد .

دیسکس برای اولین بار در سال 1933 و از مرداب های کناره ی رودخانه ی آمازون برای نگهداری در آکواریوم به دنیای انسان ها راه یافت و به دلیل زیبایی و شکوه آن کم کم انسانها به تکثیر آنها پرداختند ، تا الان که بیش تر دیسکس های موجود در کشور از پرورشگاه های دیسکس کشورهای چین ، مالزی و تایلند به ایران وارد می شوند .

آنها نیاز به مراقبت های خاصی داشته و به راحتی قابل نگهداری در تانک نمی باشند که برای این منظور رعایت شرایط زیر الزامیست :

1- خرید ماهی دیسکس :

به هنگام خرید باید دقت لازم و کافی را در خصوص سلامت چه از نظر بیماری و چه از نظر سلامت اندامهای بدن انجام دهیم.

2- انتقال و معرفی به آکواریوم :

شاید سخت ترین قسمت کار ، انتقال و معرفی و ایجاد سازگاری یه ماهی خوب به یك آکواریوم تثبیت شده و مناسب باشد .

مبنا بر درست بودن شرایط زیستی در تانکمان است که باید قبل از ورود ماهی مهیا شده باشد .مراقبتهای معمول در انتقال و همدمایی را همه رعایت میکنیم ، آنچه مهم است این است که ماهی باید از یک شرایط زیستی که به آن خو گرفته و در آن پرورش یافته خارج و به تانک فروشنده وارد شود و متحمل استرس شدیدی از جهات مختلف شود و در مرحله دوم باید از تانک فروشنده به آکواریوم ما در خانه انتقال پیدا بکند ، بنابر این ماهی بسیار حساس شده و تحت فشار قرار گرفته و مهیای بروز هر گونه نارسایی در قابلیت زیستی ، ابتلا یا ظهور بیماری و ضعف سازگاری درتانک جدید است . لذا باید شرایط را برایش طوری مهیا کنیم تا بتواند به درستی و سلامت مرحله سازش و خو گیری را طی و در محیط جدیدش آرام بگیرد.

3-ایجاد مراقبتهای بهداشتی و درمانی :

ورود هر ماهی در تانک باید با سپری شدن دوران قرنطینه ماهی به مدت 4 تا 6 هفته باشد ولی به طور معمول ، ما وقت و حوصله مراقبتی به این مدت را نداریم . حال که تانک ما باید مهیای دیسکس های جدید باشد؛ بهتر است آنها را نسبت به بعضی از بیماریها که به آنها حساس هستند مورد درمان قرار داده و احتمال آلودگی ثانوی و بروز بیماری را در گله به حداقل برسانیم .

ماهی دیسکس به هگزامیتا حساس است . درمان پیشگیرانه با مترو نیدازول در فواصل 3 تا 6 ماهه برای بسیاری از سیچلایدها و خصوصا دیسكاس روش مناسبی است .

4- حفظ كیفیت آب :

- علیرغم اینكه آب آكواریوم در هنگام معرفی ماهی میتواند در شرایط بسیار خوبی باشد ، اما وجود ماهیها میتواند به تغییر تركیب و كیفیت آب به سمت نامطلوب منجر شود . مدفوع ماهی و بقایای غذایی عمده ترین عامل مسبب افت كیفی آب هستند.

- بهتر است هر هفته یكبار ، حدود25 درصد آب عوض شود .تعویض روزانه مقادیر كمتر آب بهتر از مقدار بیشتر به صورت هفتگی یا دو هفته یك بار است . تعویض مقادیر زیاد آب به یکباره سبب استرس ماهی میشود .

- دیسكاس به تغییرات دما و كیفیت آب حساس است و از اینرو باید توجه لازم را در حفظ شرایط زیستی ماهی داشت .

نکته : در هر بار تعویض آب آنها به ازای هر 10 لیتر یک قاشق چایخوری نمک به آب اضافه شود .

نکته : به دلیل حساس بودن دیسکس ها نباید  از نمک طعام در آب آنها استفاده کرد و باید با استفاده از سنگ نمک یا نمک طبیعی ( موجود در بیش تر ماهی فروشی ها ) آب آنها را ضد عفونی کرد .

 5-نگهداری :

جریان آب :
قدرت فیلترها و پمپهای هوادهی جدید میتواند به ایجاد جریان شدید آب در آكواریوم بیانجامد.و شرایطی را ایجاد كند كه ماهی دیسكاس با آن بیگانه است . چرا كه دیسكاس جریان آب آرام را ترجیح میدهد .

بسته به اندازه مخزن ، تعداد ماهی ، دفعات تغذیه ،‌تعویض آب و برنامه غذایی باید به انتخاب قدرت فیلتر و سیستم هوادهی پرداخت .فردی كه از غذای زنده به همراه غذای مكمل گوشتی استفاده میكند نسبت به فردی كه تنها از غذای زنده استفاده میكند هر چند به یك مقدار غذا دهند، باید از سیستم فیلتراسیون بهتری برخوردار باشد.در مواردی كه 90 درصد آب روزانه تعویض میشود( در دسترس بودن آب مناسب در شرایط خاص) از فیلتر استفاده نمیشود .

نور :
ماهی ها را نباید در تانكی با نور زیاد وارد كرد زیرا دوره سازگاری ماهی را به درازا میكشاند. مقدار نور ، خصوصا در دوره سازگاری بهتر است تابع شرایط محیط باشد.

- ماهیان هم تانكی :
نباید دیسكاسهایمان را با ماهیانی كه شب فعال هستند در یك تانك در ابتدای معرفی قراردهیم زیرا تداخل زمان فعالیت گونه های نامناسب با زمان استراحت و سازگاری ماهی سبب طولانی شدن مدت سازش ماهی با محیط میشود .

دستكاری :
حتی المقدور از دستكاری و یا تحریك ماهیان تا حصول شرایط تطبیق پذیری باید خود داری كرد.
وقتی ماهیانمان هیجان زده هستند ، خطوط عمودی آنها آشكارتر خواهد شد .

تغذیه اولیه :
فرصتی کوتاه به ماهیانمان برای عادت كردن به تانك بدهیم و بعد به تغذیه آنها بپردازیم . دیدن اینکه دیسکس غذا را از دهان به بیرون تف کند و دوباره آنرا ببلعد در طبیعت این ماهی چیز غریبی نیست .

بهتر است بدانیم که قبلا به دیسکس چه غذایی میداده اند تا ما نیز از آن تبعیت کنیم و دادن هر نوع غذای جدید باید به تدریج و طی دوره پذیرش صورت بگیرد و بهتر است تا مدتی غذای جدید و قبلی را مخلوط یا به صورت توام داده شود . دادن گرسنگی روش خوبی برای ایجاد عادت غذایی جدید نیست .

برای آب به آب کردن دیسکس ابتدا به مدت 20 دقیقه ماهی را به همرا ظرف آن داخل آکواریوم قرار دهید و پس از 20 دقیقه هر 5 دقیقه مقداری آب آکواریوم به ظرف آن ها اضفه کنید و پس از 20 دقیقه آرام بگذارید ماهیا خودشون آرام وارد آب شوند در اینصورت هیچ تلفاتی نخواهند داشت .
برای تغذیه آنها آرتمیا و مخلوط دل گاو دل مرغ و میگو بسیار مناسب است البته میزان میگو زیاد نباشد زیرا غذا را پس میزند. هفته ای یک بار در غذای آنها از کپسول ویتامین استفاده کنید . در صورت مریض شدن دیسکس خصوصاً هگزامیتا بهتر است قرص آن را در آبی که در آن آرتمیا وجود دارد حل کنید و بعد آرتمیا را به آن ها بخورانید . اگر می خواهید از کرم مجمد استفاده کنید ( در صورت بد غذا شدن دیسکس ) قرص های آن را در آب نمک 400 ppm ریخته و سپس به آنها بدهید اما کمتر از این غذا برای دیسکس استفاده کنید .

بر خلاف تصور بسیاری از افراد که فکر می کنند نگهداری دیسکس مشکل است بسیار ماهی دوست داشتنی و مقاومی است به شرط آنکه اصول ابتدایی را رعایت کنید .

دیسکس قهوه ای بیشتر از سایر انواع در آکواریوم نگهداری و تکثیر میشود .

وطن دیسکس قهوه ای رودخانه های برزیل بوده و به طول 12 تا 15 سانتیمتر میرسد و نسبت یه سایر انواع یاد شده از رنگ آمیزی ساده تری برخوردار است .

وطن دیسکس اصیل ریونگرو و منشعبات آن است و به طول 20 سانتیمتر میرسد .

رنگ زیبای ماهی دیسکس خصوصا نوارهای قرمز و آبی زیبای موجدار روی بدنش سبب شده به سلطان ماهیهای آکواریوم لقب یابد.
در سالهای اخیر موفق به کشف رنگ ها و نژادهای دیگری از ماهی دیسکس در طبیعت شده اند . انواعی که با نامهای تجارتی نظیر

رویال بلو دیسکس شهرت یافته اند از این جمله اند.

دیسکس با ماهی آنجل خویشاوندی نزدیک دارد و از نور شدید گریزان بوده و بهتر است از گیاهان شناور در آکواریوم دیسکس بهره ببریم .

اکواریوم دیسکس بایستی از باکتریهای مضر پاک باشد از اینرو کاربرد فیلتر ذغالی توصیه میشود . در ضمن تعویض آب در فواصل زمانی کوتاه بسیار موثر است .

دیسکس برای آکواریوم عمومی چندان مناسب نیست و ماهیهای دیگر و رفت و آمد زیاد سبب استرس و مزاحمت برای دیسکس میشوند. بهتر است برای ماهی دیسکس تانکی مجزا اختصاص یابد ( البته میتوان ان را با آنجل های هم جثه اش در یک جا قرار داد.)

اسیدیته آب ( ph ) باید کم باشد و در حدود 5.5 برایش مناسب است و سنگینی آب ترجیحا نباید از 5 درجه dh تجاوز نماید . برخی از انواع تکثیر شده میتوانند آبهای سنگین تر را نیز تحمل کنند.

وجود گیاهان انبوه در آب به ایجاد محیطی مناسب برایشان کمک میکند هر چند به مخفیگاه نیز علاقه زیادی دارند.

باید توجه داشت که دیسکس ها نیز جفت خود را از یک گروه انتخاب میکنند.

نگهداری و تکثیر و پرورش دیسکس دشوار است .

دیسکس در تمام طول عمر نسبت به ترکیبات آب و نوع غذا بسیار حساس است . بعلاوه نسبت به یک سری امراض بسیار حساس بوده که مداوای برخی از آنها بسیار دشوار و برای برخی نیز نسخه بدرد خوری تا کنون ارائه نشده است .

پرورش نوزادان نیز خالی از مساله نبوده و نوزادان ابتدا از بدن والدین تغذیه نموده ( دیسکس از جمله ماهیان به اصطلاح شیرده است ) و پس از چند روز از خوراک زنده ریز تغذیه میکنند. در صورتی که والدین بدن خود را آماده تغذیه نسازند( به اصطلاح شیر خود را آماده نسازند) ، نوزادان در مدت کوتاهی تلف میشوند.

دانشمندان موفق به تهیه خوراکهایی شده اند که میتوان آنرا جایگزین شیر والدین نمود اما تهیه این خوراکها چنان دشوار و پیچیده است که ارزش زحماتش را ندارد.
در آکواریوم موفق به بچه گیری از ترکیب دیسکوس قهوه ای و دیسکوس اصیل شده اند .دیسکسهای نتیجه شده مقاومتر از انواع اصلی بوده و خود قابل تکثیر هستند.

معمولا دیسکس ها در زمستان یا اوایل بهار چند بار پیاپی همانند سیکلیدها بر روی سنگها یا برگهایی که به دقت تمیز کرده اند تخمگذاری میکنند.

نوزادان پس از حدود 50 ساعت از تخم در آمده و توسط والدین به گیاهان آویزان میشوند و در این زمان به شکل نخ های کوچکی هستند. آب تازه به کمک باله های والدین بر روی نوزادان به جریان می افتد. حدود 50 ساعت بعد شنای آزاد نوزادان شروع گشته و در حول و حوش والدین و خصوصا مادر به شنا میپردازند.4 تا 5 روز بعد کیسه زرده خود را نیز تغذیه کرده اند و بایستی رساندن خوراک به آنها را آغاز کرد .

رشد نوزادان بسیار آهسته بوده و پس از طی تقریبا دو سال بالغ میشوند.

بیماری های شایع دیسکس :

دیسکاس ها در مقابل بیماری های ایجاد شده توسط باکتری مقاومند ولی شایع ترین بیماری آنها Hexamita ( چاله هایی در سر ) می باشد ؛ که برای جلوگیری از این بیماری بهتر است در تانک از شن کمتری استفاده شود و هر ماه یکبار آنها را با محلول ضد انگل حمام کنید .

روش حمام محلول ضد انگل : دیسکاس ها را به یک سطل آب منتقل کرده و به ازای هر لیتر 2 قطره ضد انگل در آب ریخته و یک سنگ هوا با تمام فشار در آن قرار دهید . پس از گذشت 30 تا 40 دقیقه دیسکاس ها را به تانک اصلی انتقال دهید .

علائم بیماری Hexamita :

1- غذا نخوردن دیسکاس ها

2- شنا به صورت نامنظم و سر در گم

3- ایجاد چاله هایی در سر

روش های درمان هگزامیتا Hexamita :

برای درمان این بیماری که به انگل دیسکاس معروف است ، دو حالت وجود دارد :

حالت اول : زمانی که دیسکاس ها هنوز اشتهای خود را از دست نداده و غذا می خورند .

در این حالت بهترین روش برای جلوگیری از پیشرفت بیماری غذا درمانی می باشد ، به این صورت که آنها را با غذاهای سرشار از پروتئین مانند ماهی زنده و یا آرتمیا تغذیه کرده و در این مدت هر روز یک سوم آب تانک را تعویض کرده و به ازای هر 5 لیتر یک قطره ضد انگل در آب بریزید .

حالت دوم : زمانی که دیسکاس ها میلی به غذا خوردن ندارند .

در این حالت برای جلوگیری از مرگ آنها باید آنها را 6 تا 12 ساعت با    Metronidazoleحمام کنید .

روش حمام Metronidazole :

 دیسکاس ها را به یک سطل منتقل کرده و به ازای هر 4 لیتر 250 میلی گرم از قرص یا کپسول Metronidazole در آب ریخته و یک سنگ هوا با تمام فشار در سطل قرار دهید . پس از گذشت زمان اعلام شده دیسکاس ها را به تانک اصلی انتقال دهید .

اما پس از حمام آنها بهتر است 50 % آب تانک اصلی را تعویض کرده و همه ی عوامل کربن زا همچون ذغال اکتیو را از تانک خارج کنید .

هم چنین همه عوامل استرس زا همچون صدا های بلند را قطع کرده و برای تغذیه ی آنها از ویتامین C  استفاده کنید .

توجه داشته باشید در صورتی که کوچکترین عاملی از بیماری را در تانک مشاهده کردید ، می توانید با افزایش دما به 30 تا 31 درجه سانتیگراد به مدت 24 ساعت از رشد عامل بیماری جلوگیری کرده و با تعویض آب تانک مانع از بیماری و مرگ آنها شوید .